اکبر زنجانپور: هنوز هم افسوس می‌خورم چرا در مرگ یزدگرد بیضایی بازی نکردم

در ۲۶ سالگی نقش یک پیرمرد ۷۰ ساله را بدون تیپ‌سازی بازی کردم
وی افزود: اولین اجرای رسمی من به سن ۲۴ سالگی برمی‌گردد، نمایش «چوب زیر بغل» نوشته و به کارگردانی بهمن فُرسی در سال ۵۱، «ملاقات با بانوی سالخورده» را با زنده‌یاد حمید سمندریان اجرا کردیم و آن موقع ۲۶ ساله بودم و نقش یک آدم ۷۰ ساله را که نقش اول کار بود بدون تیپ‌سازی بازی کردم.

بازیگر نمایش «ملاقات با بانوی سالخورده» یادآور شد: آقای سمندریان می‌گفت ۷۰ سالگی باید از درون باشد نه از بیرون و ما برای رسیدن به این نگاه سعی کردیم و راهنمایی‌های حمید سمندریان باعث تحقق این اتفاق شد. من هم حرف‌شنوی داشتم و روی حرف‌های حمید سمندریان در خانه خیلی کار می‌کردم و بازی در این نمایش، نقشی ماندگار شد. آن موقع فیلمبرداری از تئاتر نداشتیم و از این نمایش تصویری نداریم.

اکبر رادی از من شاکی بود که چرا در کارهایش بازی یا کارگردانی نکردم
زنجانپور درباره خاطره‌هایش با اکبر رادی هم گفت: هنوز قسمت نشده در کاری از ایشان بازی یا کارگردانی کنم. خود اکبر رادی هم این اواخر خیلی شاکی بودند از این که چرا در کارهایش نیستم. من دوست داشتم باشم اما قسمت نبود. اکبر رادی جزو نوابغ است و در گروه تئاتر شاهین سرکیسیان با شاهین کار می‌کرد و شاگرد او بود؛ مانند خیلی‌های دیگر از جمله آربی اُوانسیان که دستیارش بود.

وی ادامه داد: اکبر رادی در آنجا با همکاری شاهین، اولین نمایشنامه خود را به نام «روزنه آبی» با وسواس های شاهین و خودش نوشت؛ نمایشنامه‌ای که معتقدم از بهترین کارهای تئاتر این مملکت است.

از کار بیضایی کنار گذاشته نشدم
وی در عین حال درباره همکاری با زنده‌یاد بهرام بیضایی خاطرنشان کرد: «شب هزار و یکم» در همین سالن چارسو اجرا شد. در سال ۵۸ بهرام بیضایی از من دعوت کرد تا در نمایش «مرگ یزگرد» کار کنم، حدود سه ماه تمرین کردیم و بنا به شرایطی قسمت من نبود کار نکنم. کسی من را کنار نگذاشته بود و خودم را کنار کشیدم و بدکاری هم کردم.

زنجانپور گفت: یکی از افتخارات من این است که بهرام بیضایی بازی‌ام را خیلی دوست داشت و موقعی که این جمله را می‌گفت سر از پا نمی‌شناختم. هنوز هم افسوس می‌خورم و نمی‌دانم چه کار کنم برگردم به سال ۵۸ و خودم بایستم نقشم در این تئاتر را بازی کنم و مقصر خودم بودم.

شب هزار و یکم بیضایی را با پای شکسته بازی کردم
وی یادآوری کرد: در سال ۸۲، بهرام بیضایی برای نمایش شب هزار و یکم از من برای بازی دعوت کرد؛ پایم شکسته و در گچ بود و با عصا راه می‌رفتم. گفتم نمی‌توانم کار کنم اما بهرام بیضایی گفت تو بیا یک کاری‌اش می‌کنیم و خیلی اجرای خوبی شد.

این بازیگر و کارگردان کهنه‌کار تئاتر یادآور شد: در طول تمرین نمی‌توانستم راه بروم و اتفاقات دیگری درون من و آقای بیضایی افتاد که آن نقش، نقشی ماندگار شد بدون این که حرکت کند. این را نمی‌دانم چه بگویم شاید این برای تلافی کار قبلی بود که من برای بازی در آن ناکام ماندم.

آقای بیضایی در تعویض لباس به من کمک می‌کرد
وی افزود: آقای بیضایی خیلی راضی بود، شب‌ها در نمایش در چند صحنه باید لباس عوض می‌کردم و بهرام بیضایی خودش می‌آمد کمک می‌کرد تا لباسم را عوض کنم؛ ۴۰ تا ۵۰ ثانیه فرصت بود تعویض لباس انجام شود و آن لحظات را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم، خیلی خوب و همه چیز انسانی بود.