به گزارش نبض وطن، نشریه هیل در تحلیلی نوشت: سه رویداد در هفته گذشته، این استعاره را درباره آمریکا تقویت کرد.
نخست، در پی احتمال تهدید، ۱۲ بمب‌افکن آمریکایی از نوع بی‌ـ۱ به‌سرعت از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در فرفورد انگلستان به مکانی احتمالا امن‌تر منتقل شدند.
نویسنده در ادامه میپرسد: اما تکلیف دیگر پایگاه‌هایی که نیروهای آمریکایی در آنها مستقر هستند چه می‌شود؟ جنگنده‌های اف‌ـ۱۵ استرایک ایگل در پایگاه نیروی هوایی سلطنتی لیکنهیث در سافک انگلستان مستقر هستند. در اروپا نیز ناوشکن‌های نیروی دریایی آمریکا در پایگاه دریایی روتا در اسپانیا مستقرند و واحدهای ارتش و نیروی هوایی آمریکا هم در نقاط مختلف این قاره حضور دارند.
دومین رویدادی که به زعم نویسنده، آسیب‌پذیری آمریکا را برجسته کرد، انتشار گزارش تکان‌دهنده اداره پژوهش کنگره در هفته گذشته بود. این گزارش جزئیات از دست رفتن ۸۱ فروند هواگرد آمریکایی تا آن زمان در جریان تجاوز آمریکا و رژیم اسرائیل به ایران را تشریح می‌کرد.
در میان تجهیزات ازدست‌رفته، ۱۲ فروند جنگنده اف‌ـ۱۵ استرایک ایگل، یک فروند اف‌ـ۳۵، هفت فروند هواپیمای سوخت‌رسان کی‌سی‌ـ۱۳۵ استراتوتانکر، یک فروند هواپیمای هشدار زودهنگام هوابرد ای‌ـ۳ سنتری و ۵۰ پهپاد یا هواگرد بدون سرنشین دیگر دیده می‌شدند.
برآورد می‌شود هزینه این خسارت‌ها به ۳.۳ میلیارد دلار برسد. این رقم شامل هزینه تسلیحات و مهمات مصرف‌شده در عملیات تا این مرحله نمی‌شود که برآورد آن به ۳۸ میلیارد دلار می‌رسد. جنگ ارزان نیست.
به نظر نویسنده، سومین رویداد، حملات به فرودگاه ملک خالد در ریاض، پایتخت عربستان سعودی، بود که فعالیت‌های این فرودگاه را به‌طور موقت متوقف کرد. مجموعه فرودگاهی مربوط به پروازهای داخلی طی ۲ روز، ۲ بار هدف حمله قرار گرفت.
هیل نوشت: این سه رویداد نشان می‌دهند که پایگاه‌ها و زیرساخت‌ها تا چه اندازه در برابر حملات از راه دور آسیب‌پذیرند. حمله غافلگیرکننده اوکراین در عملیات «تار عنکبوت» نیز بر این واقعیت تاکید کرد.
طبق این تحلیل، در سطحی گسترده‌تر و از منظر راهبردی، به نظر می‌رسد آمریکا در حال فاصله گرفتن از اروپا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) نیز هست. دولت ترامپ از اعضای اروپایی این ائتلاف خواسته است مسئولیت بیشتری در قبال دفاع از خود بر عهده بگیرند.
البته همه روسای‌جمهور آمریکا از زمان تاسیس ناتو درخواست‌های مشابهی مطرح کرده‌اند. اما هیچ رئیس‌جمهوری پیش از این برای وادار کردن متحدان به پذیرش مسئولیت بیشتر در حوزه دفاعی، خروج نیروهای آمریکایی از اروپا را تهدید نکرده یا عملا دست به چنین اقدامی نزده بود.
ال‌بریج کولبی معاون وزیر دفاع آمریکا در امور سیاست‌گذاری دفاعی، قرار است ماه آینده نشستی در لهستان درباره آینده ناتو برگزار کند. گزارش‌ها حاکی از آن است که انگلیس، فرانسه و کشورهای حوزه بالتیک به این نشست دعوت نشده‌اند.
در ادامه تحلیل می‌خوانیم: هم‌زمان، پنتاگون در حال بازبینی آرایش نیروهای آمریکایی در اروپاست. آیا در کنار طرح کاهش ۲۰ درصدی سمت‌های فرماندهی در سطح افسران ارشد و ژنرال‌ها، ممکن است فرماندهی اروپایی آمریکا که در حال حاضر تحت فرماندهی یک ژنرال چهارستاره است، به سطح سه‌ستاره تنزل یابد؟ همچنین آیا ممکن است برای نخستین و تنها بار در تاریخ ناتو، فرمانده عالی نیروهای متحد این ائتلاف در اروپا فردی غیرآمریکایی باشد؟
به باور نویسنده، اگر چنین اتفاقی رخ دهد، پیامدهای راهبردی فاجعه‌باری برای این ائتلاف خواهد داشت. این اقدام به معنای کنار کشیدن آمریکا از جایگاه رهبری خواهد بود، در حالی که هیچ کشور دیگری توانایی بر عهده گرفتن این نقش را ندارد. از آن بدتر، چنین تغییری پیوند ناتو با بازدارندگی هسته‌ای آمریکا را قطع خواهد کرد، زیرا فرمانده عالی نیروهای متحد در اروپا دیگر در زنجیره فرماندهی ایالات متحده قرار نخواهد داشت.
در این تحلیل آمده‌است: این وضعیت فرصتی در اختیار ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه، قرار می‌دهد تا حملات موسوم به «اقدامات فعال» را گسترش دهد. هدف این اقدامات، ایجاد اختلال و دامن زدن به اختلافات در ناتو است. در همین حال، اوکراین نیز ممکن است در برابر حملات بیشتر روسیه تسلیم شود.
نویسنده در پایان میپرسد: در دولت ترامپ، چه کسی از اتخاذ سیاستی متوازن‌تر در قبال اروپا دفاع می‌کند؟ چه کسی با گرایش ظاهرا یک‌جانبه به سمت معرفی چین به‌عنوان دشمن، آن هم با نادیده گرفتن روسیه، مخالفت می‌کند؟
وی می‌افزاید: اگر چنین فردی وجود داشته باشد، فعلا در انتظار فرصت مناسب است. در این میان، ممکن است سنگ‌بنای امنیت آمریکا در ۷۵ سال گذشته به زباله‌دان تاریخ سپرده شود.
به گزارش ایرنا، تجاوز نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران که در پی آن آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی به شهادت رسیدند از بامداد روز نهم اسفند ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) آغاز شد؛ این اقدام در حالی صورت گرفت که مذاکرات غیرمستقیم میان ایران و آمریکا با میانجی‌گری برخی کشورهای منطقه در جریان بود.
