به گزارش نبض وطن، عملکرد درخشان استقلال با سهراب بختیاریزاده، بهخصوص در لیگ نخبگان آسیا باعث شده تا تعریف و تمجیدهای بسیاری از این سرمربی ۵۳ ساله و موفق انجام شود. خیلیها معتقدند بختیاریزاده، نهتنها به لحاظ فنی، بلکه مدیریتی نیز توانسته ستارههای استقلال را در بهترین مسیر هدایت کند. همین موضوع باعث شد تا سراغ یکی از همتیمیهای قدیمی بختیاریزاده برویم و با او به واکاوی دلایل اصلی موفقیت استقلال بپردازیم. مرتضی کاشی، بازیکن اسبق تیم ملی ایران، مربی فعلی تیم نوجوانان ایران، همبازی قدیمی بختیاریزاده در صبا و دستیار او در استقلالخوزستان، شابد بهترین فردی است که میتوانیم با او در مورد سرمربی فعلی استقلال گپ بزنیم.
کاشی، صحبتهایش را اینگونه آغاز میکند: ما ۴ یا ۵ سال با بختیاریزاده همبازی بودیم. فکر میکنم از سال ۱۳۸۶ تا سال ۱۳۹۰. سال ۱۳۹۰ که در لیگ چهارم شدیم، او از صبا جدا شد و به استقلالخوزستان رفت. آنجا بود که دیگر در یک تیم نبودیم، اما رابطه ما تا همین امروز حفظ شده است.
از کاشی پرسیدیم، در زمان حضور همزمان شما در صبا، چه کسی بازوبند کاپیتانی را بر بازو میبست؟ او در پاسخ میگوید: سال اول او سهراب کاپیتان بود، اما از سال ۱۳۸۸ که مرحوم یاوری سرمربی شد و بختیاریزاده رباط پاره کرد، من شدم کاپیتان. با بازگشت سهراب، هر وقت در زمین نبود، من بازوبند را میبستم. وگرنه که با حضور او، هرگز به خودم این اجازه را نمیدادم که جلوتر وارد زمین شوم.
کاپیتان اسبق صبا در مورد خصوصیات فنی و رفتار بختیاریزاده اینگونه صحبت میکند: یکی از شاخصههایش، آن شخصیتی بود که در تمام دوران فوتبالش ساخته بود. واقعاً منحصر به فرد بود؛ بهخصوص در مواجهه با بازیکنان و مربیان. نوع رفتار حرفهای که در قبال فوتبال داشت، زبانزد بود.
او که در استقلالخوزستان هم دستیار بختیاریزاده بوده، در ادامه میگوید: خیلی از چیزهایی که خودم به عنوان فوتبالیست و به لحاظ شخصیتی یاد گرفتم، مدیون وی هستم. چه به لحاظ فنی در داخل زمین و چه به لحاظ اخلاقی در خارج از زمین، به معنای واقعی الگوی من بود. البته در کنار سهراب بختیاریزاده، یحیی گلمحمدی هم حضور داشت که او هم کمک شایانی به بازیکنان میکرد. کنار اینها کار کردن و بازی کردن، یک کلاس درس بود. هم در فوتبال و هم در زندگی.
یکی از مشکلات بزرگ استقلال در این فصل، پنجره بسته و محرومیت از جذب بازیکنان جدید بود. این موضوع را هرگز از زبان سهراب بختیاریزاده و به عنوان یک توجیه نشنیدهایم. کاشی با ذکر یک مثال، این موضوع را تأیید میکند: زمانی که ما در صبا بودیم، تیم مشکلات مالی زیادی داشت. خیلی از این مشکلاتی که برای صبا اتفاق میافتاد، هرگز رسانهای نمیشد. میدانید چرا؟ چون با صحبتهایی که سهراب انجام میداد و رفتاری که به نمایش میگذاشت، اجازه نمیداد کسی حرف از اعتصاب یا … بزند. با او خیلی از اتفاقات رخ نمیداد. شاید انگشتشمار، مثلاً یک بار شد که ما تمرین نکنیم. یادم میآید خودم با او صحبت کردم، اما هرگز مایل به اعتصاب و این حرفها نبود. میگفت ما باید به زمین برویم و فوتبالی حقمان را بگیریم. آنوقت میتوانیم خیلی بهتر، با مدیران باشگاه حرف بزنیم تا مشکلاتمان را حل کنند.
کاشی در مورد همکاری با بختیاریزاده در استقلالخوزستان هم صحبت میکند: من در استقلال خوزستان دستیارش بودم. در مربیگری هم آن کاریزما همراهش هست. سال اولی که در استقلال خوزستان بودیم، خیلی خوب کار کرد اما اتفاقی افتاد که ناچار استعفاء شد و از تیم کنار کشید. در مربیگری از همان ابتدا یکسری اصول را در نظر گرفت و خدا را شکر در استقلال و با این شرایط سخت توانسته نتیجه بگیرد و موفق باشد. او در زمان فوتبال هم دنبال بهانه نبود. اینکه مثلاً بگوید پول ندادید، بازی نمیکنیم و حالا در مربیگری هم این رفتار را به اجرا میگذارد. کلاً بهانهجویی نمیکند و بیشتر تمرکز خود را روی امور فنی میگذارد.
در پدیده، سهراب بختیاریزاده تصمیم گرفت مهدی رحمتی را از تیم کنار بگذارد، اما دوران مربیگریاش خیلی طول نکشید. در استقلال هم مبارزه با بازیکنسالاری و بیانضباطی را با جدایی رامین رضاییان و اخراج یکی دو هفتهای صالح حردانی به وضوح نشان داد. کاشی در این مورد میگوید: بیشتر از بحث مقابله با بازیکنسالاری، نظمی است که همیشه در زندگی بختیاریزاده بوده. ما ۵ سال همبازی بودیم و او عادت داشت زود به تمرین بیاید. یک بار پیش نیامد که من از او زودتر برسم. آن هم در حالی که خودم جزو منظمترین بازیکنان بودم و ۲۰ دقیقه بعد از من، تازه سایر بازیکنان میآمدند. او همیشه زودتر از من در تمرین حضور داشت. در استقلال هم نظم را رعایت کرده و میبینیم که تیم، حاشیه آنچنانی ندارد. یک مورد بود که با قدرت برخورد کرد و ماجرا ختم به خیر شد. خیلیها برنامه چیدند که با همان یک مورد او را بزنند اما پای اصول خود ایستاد و حالا هم میبینیم که نتایج خوبی کسب کرده است.
کاشی میگوید: الان همه مربیانی که دارند کار میکنند، از بختیاریزاده، گلمحمدی، ویسی، تارتار، مطهری، محرم، مازیار و پیروز گرفته تا مجتبی حسینی و بقیه، همه یک خون جدیدی را به فوتبال ایران تزریق کردهاند. همه در کارشان قوی هستند و من مطمئنم در مقایسه با مربیان روز دنیا کم ندارند. فقط تفاوت ما با آنها، امکانات سختافزاری است. از نظر من، همه این مربیان، توانمند هستند.
مربی نوجوانان ایران در پایان، در مورد شرایط این تیم هم صحبت میکند: ما در مرحله آمادهسازی تیم نوجوانان قرار داریم و خوشبختانه مسئولان فدراسیون یک اردوی خوب برای ما تدارک دیدند. رفتیم عراق و ۲ بازی خوب مقابل تیم نوجوانان این کشور انجام دادیم. باید آماده شویم برای مرحله مقدماتی که آبانماه در لائوس برگزار میشود. امیدورام نتایج خوبی بگیریم و راهی مرحله نهایی شویم. مسابقاتی که در ازبکستان برگزار میشود و انتخابی جام جهانی هم خواهد بود.




