به گزارش نبض وطن، بیژن مرتضوی آهنگساز، نوازنده ویولن و خواننده موسیقی پاپ چهارشنبه (هشتم مهرماه) از طریق فرودگاه امام خمینی (ره) تهران وارد کشور شد و پس از ۴۷ سال به میهن بازگشت.
در روزهای گذشته اخبار مبنی بر بازگشت مرتضوی به ایران منتشر شد اما این هنرمند با انتشاری پیام تصویری در صفحه شخصی خود در فضای مجازی، ورود خود به کشور را تکذیب کرد و اعلام کرد که در ایران حضور ندارد و هر زمان که به ایران سفر کند، فیلم و تصاویری از حضور خود منتشر خواهد کرد. شواهد نشان میداد که این هنرمند در ترکیه حضور دارد.
نرگس (نیلا) فرخی همسر مرتضوی امروز (چهارشنبه هشتم مهرماه) با انتشار فیلمها و تصاویری از همسرش در فرودگاه امام خمینی (ره) تهران، خبر بازگشت او به ایران را اعلام کرد.
بیژن مرتضوی پنج روز گذشته با انتشار فیلمی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی از ساخت قطعهای برای کودکان شهید مدرسه شجره طیبه میناب خبر داد و نوشت: «این بار صدایم را به یاد فرشتههای کوچکی بلند میکنم که رؤیاهایشان ناتمام ماند…تقدیم به کودکان مظلوم میناب؛ به یاد لبخندهایی که خاموش شدند و آرزوهایی که هرگز فرصت شکفتن نیافتند. آهنگ جدیدم، به یاد کودکان میناب، به زودی… نه جنگ، نه نفرت؛ کودکان حق زندگی دارند.»
مرتضوی همچنین در این فیلم بیان کرده است: «این روزها بسیار قضاوت شدم اما ترجیح دادم سکوت کنم. در میان همه این حرفها، یک چیز برای من تغییر نمیکند؛ دلم با آدمهایی است که درد کشیدند، دلم با کسانی است که صدایشان دیگر شنیده نمیشود.
این را با دلی میگویم که زخمی شده اما برای مردم و میهنش میتپد. آهنگی را به یاد بچههای میناب ساختهام که کلام آن را «بابک صحرایی» سروده است. البته هنوز در مسیر تکمیل این قطعه هستم اما دلم خواست بخشی از آن را به اشتراک بگذارم؛ برای میناب، برای دیماه و برای همه جانباختگان راه وطن. به امید التیام زخمهای ایران مقدس ما.»
بیژن مرتضوی موسیقیدان، آهنگساز، تنظیمکننده، نوازنده ویولن و خواننده موسیقی پاپ متولد ۲۵ آبان ۱۳۳۶ در ساری است، سبک آثار بیکلام او، ترکیبی از موسیقی سنتی ایرانی و موسیقی پاپ است. او نواختن ویولن را از سه سالگی آغاز کرد و در تهران زیر نظر استادان ویولن از جمله پرویز یاحقی به یادگیری این ساز پرداخت و تکنیکهای ویژهای همچون بداههپردازی (و بداههنوازی) ارکستراسیون، ترتیب و تنظیم، گام ربع پرده و غیره را آموخت.
مرتضوی در هفت سالگی یادگیری نواختن پیانو، گیتار سازهای کوبهای و سازهای زهی موسیقی سنتی مانند عود، تار و سنتور را فرا گرفت. در ۱۱ سالگی توانست مقام نخست مسابقه کشوری موسیقی دانشآموزان در ایران را کسب کند. او ۱۴ سال داشت که یک گروه ارکستر ۳۲ نفری تشکیل داد و ساختههای خود را در اردوی تابستانی «رامسر» اجرا کرد.
او بعد از اتمام دبیرستان به انگلستان رفت. در آنجا تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته مهندسی و نقشهکشی شهری ادامه داد. همچنین اجرای موسیقی و یادگیری ویولن را دنبال کرد. مرتضوی سال ۱۹۷۹ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به تحصیل در رشته موسیقی در دانشگاه ایالتی تگزاس ادامه داد. سپس در سال ۱۹۸۵ ساکن کالیفرنیا شد و اولین آلبوم خود را عرضه کرد.
مشخصهای که او را از نوازندگان دیگر متمایز میکند توانایی او در نواختن همه سازهای به کار رفته در آثارش به جز سازهای بادی برنجی است. تور داخلی و بینالمللی که از سال ۱۹۹۰ آغاز شد برای او مخاطبان فراوانی در سرتاسر جهان فراهم کرد. سوم ژوئیه ۱۹۹۴ بیژن مرتضوی اولین هنرمند ایرانی بود که در گریک تیتر به اجرای برنامه پرداخت. یکی از قطعاتی که او در این کنسرت اجرا کرد «حماسه» (Epic) نام داشت که در ۱۱ سالگی ساخته بود. وی در سال ۲۰۱۷ از دانشگاه سولنت در ساوت همپتون دکترای موزیک دریافت کرد. هدف او، معرفی و توسعه موسیقی معاصر خاورمیانه به صورت آکادمیک (رشته تحصیلی) در دانشگاههای کشورهای غربی است.
خردادماه امسال «قیصر» (بینش بلور) خواننده موسیقی پاپ و سابق لس آنجلسی و محسن نامجو خواننده و آهنگساز موسیقی تلفیقی و راک که به آمریکا مهاجرت کرده بود، پنجم شهریورماه پس از ۲۰ سال به ایران بازگشت.
سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارم شهریورماه در گفت و گو با یکی از رسانهها درباره بازگشت خوانندگان خارج از کشور که تمایل به بازگشت دارند، اظهار کرد: پس از جنگ دوازدهروزه که ایرانیان خارج از کشور بخشی از سرمایه اجتماعی ایران شدند – هم در همان جنگ و هم در جنگ رمضان – انصافاً نگاه مثبتی پدید آمد و قانون حمایت از ایرانیان خارج از کشور در مجلس به تصویب رسید.
وی گفت: البته ما در ادامه مسیر، با وقایع دیماه و تبعات جنگ برخورد کردیم. ما لیستهای مفصلی را به همان مجموعههایی که باید در این مسئله دخیل باشند، ارائه دادهایم؛ این لیستها شامل حوزههای مختلفی نظیر هنرمندان، اصحاب فرهنگ و شخصیتهای دیگری است که به خارج از کشور رفتهاند. در جنگ دوازدهروزه، آقای مهاجرانی مواضع بسیار خوبی را مطرح کردند حتی کسانی که فاصلههای زیادی با نظام رسمی کشور داشتند- من به عقاید و گرایشهای آنها کاری ندارم و ممکن است نقدهای جدی هم به آنها داشته باشیم که داریم- اما در این جنگ وجودی یک سال اخیر، پای ایران ایستادند. دکتر سروش به شکل مشخص یا حتی آقای کدیور، یعنی کسانی که به نظر میرسید فاصله زیادی با نظام و رهبری دارند اما به میدان آمدند، موضعگیری کردند و ایستادند. خداوند به ما یاد میدهد که اگر بنده من یکقدم آمد، من صد قدم میآیم.
صالحی افزود: ما به عنوان کسانی که باید خلیفه الهی باشیم و به اخلاق الهی تخلق پیدا کنیم (هم در جایگاه نظاممان و هم در جایگاه شخص خودمان)، اگر احساس میکنیم افرادی در این شرایط حساس واقعاً به میدان آمدهاند، باید قدردان باشیم. این افرادی که در آن سوی مرزها هستند، بسیار بیشتر از ما که در این جمع همبسته حضور داریم، توهین میشنوند. اغلب ما در اینجا هزینهای نمیدهیم یا اصلاً هزینهای متوجه ما نیست؛ هنرمندان داخلی ما هم ممکن است در حدی هزینه بدهند یا حتی تشویق هم بشوند اما آنها در فضاهایی حضور دارند که بابت مواضعشان واقعاً هزینه پرداخت میکنند؛ بنابراین ایستادن پای این افراد هزینهداده، ارزشمند است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بیان کرد: از همین رو، لیستهای مفصلی شامل بیش از صدنفر را ارسال کردهایم و واقعاً گفتوگوهای خوبی هم پیش از وقایع دی ماه شکل گرفت. مبنای گفتوگوها این بود که اصلاً الزامی وجود نداشته باشد که این افراد برای اقامت یا اجرای برنامه به اینجا بیایند بلکه صرفاً بیایند ایران را ببینند و برگردند. انتظار نداریم حتماً بمانند؛ میتوانند به یک سفر بیایند و بروند حتی نباید این احساس را داشته باشند که این دعوت و حضور، به این معناست که ما انتظار داریم آنها کاری برای ما انجام دهند. نفس دیدار از ایران، برای آنها به پشتیبانی تبدیل میشود تا با ایران بمانند. حالا هر برنامهای که خودشان تمایل داشتند اجرا کنند یا بمانند و فضای کاری برایشان فراهم شود.
صالحی گفت: مراحل این کار طی شده و در حال پیگیری است. هماکنون واقعاً نظام و جمهوری اسلامی با نگاه بازی به این مسئله مینگرد. ما نیز این فضا را در پشتصحنه دنبال کردهایم اما این نکته هم وجود دارد که به اجمال از آن عبور میکنم؛ شرایط پس از دی ماه و جنگ و مباحثی از این دست، شرایطی است که طبیعتاً بر روند پذیرش این مطلب تاثیر میگذارد؛ با این حال، آغوش ایران و ایرانیان باز است.