به گزارش نبض وطن، شمار هفتههای برگزار شده فصل جدید لیگ برتر فوتبال هنوز ۲ رقمی نشده که حوادث تلخ فحاشی و ناهنجاریهای اخلاقی در ورزشگاههای مختلف اوج گرفته است. این در شرایطی است که هنوز هفتههای اول لیگ بیست و ششم است و هنوز حساسیت مسابقات به حد بالا نرسیده است. به نظر میرسد چنین اتفاقهای زشت و زنندهای مانند آن چیزی که در هفتههای اخیر چه روی سکوها و چه داخل و کنار زمین رخ داده، دیگر به میزان حساسیت یک مسابقه یا هفته برگزاری ارتباطی ندارد.
چه فحاشی تماشاگران علیه بازیکنان از روی سکوها و چه فحاشی عوامل تیمها علیه یکدیگر محکوم است و تردیدی وجود ندارد که چنین مسائلی به حیثیت و چهره فوتبال ایران در جامعه آسیب زیادی وارد میکند. زشتی این اتفافات حتی سبب میشود تا مجری برنامه فوتبال برتر و یا مدیرعامل تراکتور اعتراف کنند که وقتی پسرشان درباره اینکه ماجرای جنجال خداداد عزیزی چه بوده است سوال کرده، شرم داشته باشند که درباره ویس لو رفته از فحشهای بسیار رکیک سرپرست تراکتور علیه بازیکن گلگهر صحبت کنند.
برای برون رفت از فضای آلوده اخلاقی فوتبال ایران چه باید کرد؟ اولین قدم تقبیح این اتفاقات و قبول مسئولیت است. پس از ماجراهای اخیر چه باشگاههای درگیر و چه فدراسیون فوتبال بدون اینکه لکنت کلام داشته باشند، ناهنجاریهای رخ داده را محکوم کردهاند و تاکید کردهاند که جایی برای این مسائل در فوتبال نیست.
با این حال هم باشگاهها و هم فدراسیون فوتبال در قبول مسئولیت در برابر این اتفاقات لکنت زبان دارند و در حال پاسکاری به هم هستند. در سوی دیگر باشگاهها هم نسبت به این حواشی بیانیه میدهند و محکوم میکنند اما به نقشی که در این اتفاقات دارند، اشاره نمیکنند.
مرور اظهارنظرهای یک هفته اخیر پس از جنجالهای صورت گرفته در حاشیه بازی تراکتور و گلگهر روی سکوها و در کنار زمین، بیانگر این است که همه در حال رفع مسئولیت از خودشان هستند و نمیخواهند سهمی که در شکل گرفتن این فضا را دارند، قبول کنند و پای کمکاریهایی که در زمینه مسائل فرهنگی و اخلاقی انجام دادهاند، بایستند.
با چنین دستفرمانی و در شرایطی که متهمان اصلی تنها به ابراز تاسف بسنده میکنند و از نقشی که چه کوچک و چه بزرگ در این ناهنجاریها داشتهاند، نمیگویند، انتظار برای بهبود جو اخلاقی و فرهنگی ورزشگاهها و فضای کلی فوتبال، بیهوده و عبث است.
در حالی فدراسیون فوتبال و باشگاهها سعی دارند خودشان را از کمکاریهایی که در حوزه مسئولیت اجتماعی فوتبال برای ترویج مسائل اخلاقی داشتهاند، مبرا کنند که باید گفت آنها داخل گود هستند، نه بیرون گود. هم باشگاهها و هم فدراسیون فوتبال نمیتوانند منتقد وضع موجود در ورزشگاهها باشند، بلکه این اتفاقات، خروجی روندی است که آنها در مدیریت فوتبال در پیش گرفتهاند.
به همین خاطر برای رفتن به سمت سالمسازی فضای استادیومها که با اصلاح و آموزش رفتاری به تماشاگران، مربیان و بازیکنان آغاز میشود، باید باشگاهها و فدراسیون فوتبال قدم جلو بگذارند و نسبت به مسئولیتی که در این زمینه دارند، پاسخگو باشند و بابت کوتاهیهایی که در این بخش داشتهاند، جبران مافات کنند.
فوتبال ایران در صورتی که مجموعه فوتبال، مسئولیت اخلاقی را به رسمیت شناخته شود و باشگاهها و فدراسیون فوتبال از نگاه لب طاقچهای و شعاری به این مقوله اخلاق فاصله بگیرند و به آن اولویت بدهند، میتواند به عبور از چرخه خشم و فحاشی، امیدوار باشد.
به خصوص که عبوراز این وضعیت پیش از هر اقدام عملی، به یک آسیبشناسی و ریشهیابی کامل نه با برگزاری جلسات نمایشی، بلکه استفاده از نظر جامعهشناسان و روانشناسان حاذق نیاز دارد تا با برنامهریزی و هدفگذاری که صورت میگیرد، ناهنجاری اخلاقی و فحاشیها به سمت کاهش برود.
