به گزارش نبض وطن،غلامرضا معمارزاده در همایش «نقش رهبران سازمانی در تقویت پادشکنندگی در شرایط کنونی» اظهار کرد: مدیریت بحران نباید به زمان وقوع حادثه محدود شود، بلکه سازمانها باید پیش از شکلگیری بحران، اقدامات پیشگیرانه و آمادگیهای لازم را در دستور کار قرار دهند.
وی افزود: یکی از مهمترین وظایف مدیران، افزایش آمادگی سازمان برای مواجهه با شرایط دشوار است؛ زیرا در زمان بحران، فرصت کافی برای آزمون و خطا وجود ندارد و تصمیمهای نادرست میتواند آسیبهای موجود را تشدید کند.
استاد دانشگاه علوم و تحقیقات با تأکید بر ضرورت تحلیل صحیح شرایط سازمان ادامه داد: اگر تشخیص درستی از وضعیت موجود نداشته باشیم، ممکن است راهکارهایی را انتخاب کنیم که نهتنها مشکل را برطرف نکند، بلکه آسیبهای جدیدی نیز ایجاد کند؛ بنابراین تشخیص درست، پیشنیاز تصمیمگیری و اقدام مؤثر است.
معمارزاده، استفاده از دادههای معتبر و شواهد قابل اتکا را از الزامات تشخیص سلامت سازمانی دانست و گفت: مدیران باید پیش از تصمیمگیری، اطلاعات موجود را بررسی و اعتبار دادهها را ارزیابی کنند و همانگونه که در یک فرایند آزمایشگاهی برای رسیدن به نتیجه دقیق به داده و آزمایش معتبر نیاز است، در مدیریت سازمانی نیز تصمیمها باید بر پایه شواهد و اطلاعات قابل اعتماد اتخاذ شود.
وی با اشاره به اهمیت پایش مستمر عملکرد سازمان افزود: ارزیابی سلامت سازمان نباید یک اقدام مقطعی باشد، بلکه باید بهصورت مستمر انجام شود تا تغییرات، نقاط ضعف و نشانههای بروز مشکل در مراحل اولیه شناسایی شود.
این استاد دانشگاه، کاهش آسیبپذیری، حفظ فعالیتهای حیاتی و تداوم فعالیت را از محورهای مهم پادشکنندگی سازمانی عنوان کرد و گفت: سازمان پادشکننده سازمانی است که علاوه بر مقاومت در برابر بحران، بتواند از شرایط دشوار برای اصلاح فرایندها، افزایش آمادگی و بهبود عملکرد خود استفاده کند.
معمارزاده خاطرنشان کرد: برای تقویت پادشکنندگی، باید میان تشخیص وضعیت، تحلیل آسیبپذیریها، آمادگی پیش از بحران، مدیریت شرایط بحرانی و تداوم فعالیت ارتباط منطقی ایجاد شود و هر یک از این مراحل دارای برنامه و سازوکار عملیاتی مشخص باشد.
وی همچنین بر ضرورت توجه به شواهد معتبر، پشتوانه حقوقی و اطلاعات دقیق در تصمیمگیریهای سازمانی تأکید کرد و افزود: مدیران نباید صرفاً بر برداشتهای شخصی یا اطلاعات تأییدنشده تکیه کنند، بلکه لازم است تصمیمهای خود را بر اساس دادههای معتبر و قابل راستیآزمایی اتخاذ کنند.
استاد دانشگاه علوم و تحقیقات با بیان اینکه تشخیص سلامت سازمانی باید به یک فرایند تخصصی تبدیل شود، گفت: در این مسیر میتوان از سازوکارهای مختلف ارزیابی و پایش استفاده کرد تا مشخص شود سازمان در چه وضعیتی قرار دارد، چه عواملی موجب آسیبپذیری آن شده و برای حفظ و ارتقای مأموریتهای اصلی چه اقداماتی باید انجام شود.
معمارزاده در پایان بر نقش رهبران سازمانی در ایجاد آمادگی، پیشگیری از بحران و تضمین تداوم فعالیت تأکید کرد و گفت: هدف اصلی مدیریت پادشکننده، صرفاً عبور از بحران نیست، بلکه باید به گونهای عمل کرد که سازمان پس از مواجهه با بحران، آسیبپذیری کمتری داشته و از آمادگی و توانمندی بیشتری برای ادامه مأموریت خود برخوردار باشد.
