به گزارش نبض وطن، سوال دیگر محدود به آنچه بین کریستیانو رونالدو و خورخه ژسوس اتفاق افتاد، یا دلایلی که باعث شد کاپیتان تیم ملی با عصبانیت اردو را ترک کند، نیست.
الشرق الاوسط در گزارشی نوشت: چند روز پس از بحرانی که تیم ملی پرتغال را تکان داد، بحث به یک سوال حساس‌تر تغییر کرده است: چگونه ممکن است دوران حرفه‌ای بیش از دو دهه با تیم ملی بدون اینکه لحظات پایانی آن به زخمی بر تاریخ یکی از بزرگترین بازیکنان این کشور تبدیل شود، پایان یابد؟
با وجود آماده‌سازی پرتغال برای رویارویی با نروژ در روز یکشنبه در لیگ ملت‌های اروپا، رونالدو همچنان در کانون توجه است. این مسابقه که می‌توانست شانس صعود پرتغال را به مرحله یک چهارم نهایی تضمین کند، نتوانست توجه را از کاپیتانش منحرف کند. در پشت صحنه، تلاش‌ها برای یافتن راهی برای خروج از بحران که جایگاه فوق‌ستاره را حفظ کند و آرامش را به تیم بازگرداند، آغاز شد.
در روزهای اخیر بحث در مطبوعات پرتغال فراتر از جزئیات آنچه روی نیمکت گذشت، به آینده خود رونالدو کشیده شده است. دیوگو لوئیس، بازیکن و تحلیلگر سابق، با تیتر «کریستیانو رونالدو: اهمیت دانستن زمان رفتن»، بحث پیرامون آینده این بازیکن ۴۱ ساله را دوباره آغاز کرد.
او خاطرنشان کرد: طنز ماجرا این است که قبل از اینکه رابطه بین این دو به تیرگی گراید و به جدایی کاپیتان از اردو منجر شود، رونالدو، ژسوس را به عنوان مرد ایده‌آل برای رهبری تیم ملی توصیف کرده بود.
دیوگو لوئیس جایگاه تاریخی رونالدو را زیر سوال نبرد، بلکه رکوردهایی را که او به دست آورده و تأثیر او بر فوتبال و همچنین مفاهیم حرفه‌ای‌گری، مراقبت‌های بدنی، تغذیه و ریکاوری را برجسته کرد. با این حال، او نتیجه گرفت که بزرگترین چالش برای ورزشکاران استثنایی، اغلب تشخیص لحظه مناسب برای توقف است.
از نظر او، رونالدو در ۴۱ سالگی دیگر همان بازیکن برنده مسابقه‌ای که در اوج دوران حرفه‌ای‌اش بود، نبود. بنابراین، او به افرادی در اطرافش نیاز داشت که همیشه با او همراه نبودند، کسانی که حتی چیزهایی را به او می‌گفتند که نمی‌خواست بشنود.
تصمیم به ترک اردوی تمرینی، حساس‌ترین نقطه بود. رونالدو احساس می‌کرد که پس از مدت‌ها بازی نکردن، احترامی را که شایسته‌اش بود، دریافت نکرده است. با این حال، به عنوان کاپیتان تیم ملی و نماد فوتبال پرتغال، این مقاله استدلال می‌کرد که او باید با این وضعیت به طور متفاوتی برخورد می‌کرد و در اواسط اردو تیم را ترک نمی‌کرد.
نتیجه فقط اختلاف نظر بین یک بازیکن و یک مربی نبود. در عرض چند ساعت، توجه از پیروزی‌های پرتغال به بحران رونالدو تغییر کرد و آینده کاپیتان به موضوع اصلی تبدیل شد. اما روایت دیگری در پرتغال پدیدار شد، روایتی بسیار تندتر.
مانوئل خوزه، سرمربی کهنه‌کار پرتغالی، معتقد بود که رونالدو «در دام افتاده» و تا آنجا پیش رفت که گفت آنچه اتفاق افتاده توسط سرمربی «هماهنگ» شده است.
این وضعیت، بحث در مورد نحوه برخورد مربی با حساس‌ترین لحظه در دوران حرفه‌ای بین‌المللی رونالدو را دوباره مطرح کرده است. آیا می‌توانستند به گونه‌ای متفاوت با آن برخورد کنند؟ آیا آنچه اتفاق افتاد نتیجه طبیعی یک تصمیم تاکتیکی بود یا نحوه مدیریت اوضاع، بحران را به نقطه‌ای بی‌بازگشت رساند؟
در روزهای اخیر، جزئیات جدیدی در مورد خروج رونالدو از اردو منتشر شده است. کاپیتان تنها نرفت؛ او با آنتونیو کاستا، مدیر تجهیزات تیم و دوست صمیمی‌اش، که به او دستور داده شده بود چمدان‌هایش را ببندد و او را همراهی کند، همراه بود.
با آماده شدن رونالدو برای بازگشت به ریاض، احتمال یک راه‌حل سریع پیچیده‌تر شده است؛ در حالی که تلاش‌های پشت صحنه برای جلوگیری از اینکه خروج او از اردو آخرین حضورش با پیراهن تیم ملی باشد، در جریان است.
خود ژسوس قبل از بازی مقابل نروژ سعی کرد اوضاع را آرام کند و رونالدو را «نمادی از تیم ملی پرتغال و نمادی از پرتغال» توصیف کرد و ترجیح داد بحث مفصل در مورد آنچه اتفاق افتاده را به بعد از بازی موکول کند.
او با برگزاری «نشست صلح» در تلاش برای حل بحران موافقت کرد اما گام بعدی همچنان به موضع رونالدو بستگی دارد. حتی اظهارات ژسوس در مورد پیروزی اخیر مقابل دانمارک نیز پیامی غیرمستقیم داشت. او تأیید کرد که از پیروزی، بازیکنان و هواداران خوشحال است و سپس افزود: «چیزی کم بود و این در قلب من خواهد ماند.»
ایده بازگشت رونالدو برای آخرین بازی با پرتغال همچنان روی میز است، به خصوص اگر این تیم زودتر از موعد به مرحله یک چهارم نهایی لیگ ملت‌ها راه پیدا کند. سناریوی ایده‌آل این است که پرتغال در مقابل نروژ صعود کند، که می‌تواند بازی مقابل دانمارک در ۱۴ نوامبر در براگا را به فرصتی برای سازماندهی مراسم خداحافظی رونالدو به دور از فشار یک بازی حساس تبدیل کند.
با این حال، رسیدن به این نقطه ابتدا نیاز به آشتی دارد. رونالدو ارتباط مستقیم خود را با فدراسیون فوتبال پرتغال قطع کرده است، اما کانال‌های ارتباطی کاملاً قطع نشده‌اند. اطرافیان او همچنان در تماس هستند و چهره‌های نزدیک به او وجود دارند که قبلاً با فدراسیون کار کرده‌اند و می‌توانند به عنوان واسطه بین دو طرف عمل کنند.
بیلبوردهای بزرگی در حمایت از رونالدو در خیابان‌های پورتو و لیسبون نیز نصب شده که نشان می‌دهد موضوع محدود به رختکن نمانده، بلکه به یک بحث عمومی در مورد نحوه برخورد با بازیکنی که سال‌ها بار تیم ملی را به دوش کشیده، تبدیل شده است.
مقایسه با لیونل مسی اکنون غیرقابل انکار است. در حالی که این آرژانتینی دوران حرفه‌ای خود را در یک فضای جشن و سرور به پایان رساند، رونالدو با این احتمال روبرو است که بحران روزهای اخیر بخشی از خاطرات خداحافظی او شود.
پس از ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۶ گل، مسئله امروز صرفاً این نیست که چه کسی حق داشته است: رونالدو یا ژسوس. سوال بزرگتر این است که آیا هر دو طرف می‌توانند قبل از اینکه لحظه‌ای از خشم به فصل آخر داستانی که بیش از بیست سال به طول انجامیده، تبدیل شود، از آنچه اتفاق افتاده عبور کنند یا نه؟
