ما از «انسجام ملی» زیاد سخن میگوییم؛ اما انسجام ملی فقط در شعارها و مراسم رسمی شکل نمیگیرد انسجام ملی در لحظههای کوچک زندگی روزمره ساخته میشود؛ وقتی درد یک انسان، برای چند دقیقه درد همه میشود.
در جغرافیای ایران، پارادوکس عجیبی حکمفرماست؛ مناطقی که میزبان غولهای عظیم نفتی، گازی، معدنی و فولادی هستند، اغلب با بالاترین نرخ فقر، بیکاری و محرومیت از زیرساختهای اولیه روبرو میشوند.
مستند «رودخانهای زیر رودخانه» ساخته «زهرا نیازی اصفهانی»، با استفاده از فرم فیلمجستار، روایتی شخصی و تأثیرگذار از زایندهرود ارائه میدهد، روایتی که از تاریخ و هویت فرهنگی اصفهان آغاز میشود و در نهایت به تصویری دردناک از خشکسالی، فقدان و بحران زیستمحیطی میرسد.
سریال «گلسنگ» یک مشکل ساختاری دارد که هر چه جلوتر میرود، آشکارتر میشود: ردپای فیلمفارسی در سر و شکل فیلمنامه. این ردپا نه در قاببندی، نه در فضاسازی بلکه در منطق پیشبرد داستان خودنمایی میکند.
آمریکا بزرگترین جنایت را علیه مسلمانان جهان و جبهه مقاومت انجام داد. کشتن امام جامعه اسلامی، وقیح ترین و بی شرم ترین جنایت تاریخ عصر ماست.
قطع نظر از باندهای سیاسی که برای رسیدن به قدرت مرتکب مخالفت با سیاستهای جاری کشور میشوند، عدهای از مردم درباره قابل اعتماد بودن طرف آمریکایی تفاهمنامه سؤالات و ابهاماتی دارند. به این سؤالها باید پاسخ داد و ابهامات را باید برطرف کرد.
هفتم تیرماه، یادآور یکی از تلخترین و دردناکترین صفحات تاریخ معاصر بشریت است؛ روزی که شهر مظلوم سردشت، نخستین شهر غیرنظامی جهان پس از جنگ جهانی دوم، آماج بمباران شیمیایی قرار گرفت و صدها زن، مرد، کودک و سالمند بیگناه، قربانی سلاحهایی شدند که به موجب حقوق بینالملل بشردوستانه، بهکارگیری آنها جنایتی آشکار علیه انسانیت است.
در روزگار دشواری که ایران عزیز همزمان با فشارهای ناشی از تهاجم اقتصادی، تهدیدهای خارجی و پیامدهای جنگ، مسیر خود را با اتکا به همراهی مردم، هدایتهای رهبر معظم انقلاب و تلاش همه ارکان نظام طی میکند، بیش از هر زمان دیگری به مسئولیتپذیری در گفتار و انصاف در قضاوت نیازمندیم؛ در این شرایط، هر سخنی که از یک تریبون رسمی، آیینی یا رسانهای بیان میشود، تنها یک موضعگیری سیاسی نیست؛ بلکه میتواند بر امید اجتماعی، اعتماد عمومی و انسجام ملی نیز اثر بگذارد.
این روزها باید گفت امان از مسلمانی ما. دشمنیهای آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه خودمان را وانهاده و دستمان در یقه یکدیگر است. فضای مجازی هم با دست به دست گرداندن جعلیات گواهی میدهد ما به حقیقتها چندان باور عملی نداریم. پیش از این هم گفتهایم که باید غبار از ایمانمان بتکانیم اگر ادعاهایمان بگذارد....
پیام های مردمی