به گزارش نبض وطن، بر اساس این گزارش، ۶۳ درصد از دانشجویان دارای معلولیت بدون دریافت تطبیقها و تسهیلات آموزشیِ مورد توافق تحصیل کردهاند؛ آماری نگرانکننده که شکاف عمیق میان سیاستگذاری و اجرا را آشکار میکند.
این پژوهش که بر پایه نظرسنجی از بیش از هزار دانشجو در بیش از صد دانشگاه انجام شده، بزرگترین مطالعه سالانه درباره دسترسپذیری آموزش عالی در انگلستان است. اهمیت این گزارش در شرایطی دوچندان میشود که دولت انگلیس تمرکز ویژهای بر ورود جوانان دارای معلولیت به نظام آموزش و اشتغال دارد، اما شواهد نشان میدهد زیرساختهای دانشگاهی همچنان برای پذیرش واقعی این گروه آماده نیستند.
یافتهها نشان میدهد اگرچه نگرش کارکنان دانشگاهها نسبت به سالهای گذشته تا حدی بهبود یافته و درک بهتری از مفهوم معلولیت شکل گرفته، اما موانع ساختاری همچنان پابرجاست. یکپنجم دانشجویان اعلام کردهاند که از سوی کارکنان احساس طردشدگی کردهاند و کمتر از نیمی از دانشجویان گفتهاند که تطبیقهای آموزشیِ تصویبشده بهطور مستمر اجرا شده است. بسیاری از دانشجویان به دلیل فرسایشیبودن روند پیگیری، از مطالبه حقوق خود منصرف شدهاند.
گزارش همچنین از کاهش دسترسی به حمایتهای رسمی خبر میدهد. در سال ۲۰۲۵ تنها ۶۶ درصد از دانشجویان دارای معلولیت برنامه حمایتی رسمی داشتهاند؛ رقمی که نسبت به ۷۷ درصد در سال قبل کاهش محسوسی نشان میدهد. این روند حاکی از حرکت دانشگاهها به سمت الگوهای حمایتی غیررسمی یا خودکار، تحت فشار کمبود منابع و ظرفیت است.
از منظر دسترسی فیزیکی، وضعیت نگرانکنندهتر است. بسیاری از تسهیلاتی که در دوران همهگیری کرونا موجب افزایش دسترسپذیری شده بود -مانند کلاسهای آنلاین یا ضبط جلسات- اکنون در حال حذف شدن است. در کنار آن، ساختمانهای غیرقابلدسترس، فضاهای آموزشی نامناسب، برنامههای زمانی انعطافناپذیر و کمبود مسکن دانشجوییِ دسترسپذیر، موانع جدی بر سر راه دانشجویان دارای معلولیت ایجاد کردهاند؛ تا جایی که ۴۷ درصد آنها ناچار به پرداخت هزینه بیشتر برای محل اقامت مناسب شدهاند.
این گزارش هشدار میدهد که بسیاری از دانشجویان حتی احساس امنیت کافی برای اعتراض یا ثبت شکایت ندارند و برخی پس از شکایت با برخورد بدتری مواجه شدهاند. در نتیجه، بسیاری از ناکامیها ثبت نمیشود و پیامدهای آن صرفا متوجه خود دانشجویان دارای معلولیت است.
سازمان دانشجویان دارای معلولیت بریتانیا همچنین خواستار مواردی همچون مسئولیتپذیری شفاف دانشگاهها، اجرای واقعی حمایتهای مصوب، کاهش بار اداری بر دانشجویان و جلوگیری از حذف سیاستهای مؤثر دسترسپذیری شده است؛ خواستههایی که تحقق آنها شرط لازم برای برابری واقعی در آموزش عالی است.
