به گزارش نبض وطن، با کوچکترین بررسی تاریخی میتوان به مصادیق همبستگی ملی ایرانیان در بزنگاه های خطیر و خطر اشاره کرد، هنگامه تهاجم نظامی اتحاد جماهیر شوروی به ایران در سال ۱۳۲۰ مردم مرزدار، پیشتر از گروه و سازمانی به مبارزه با متجاوزان بسیج شدند.
هنوز مزار شهدای آن روزگاران در شهرهای مرزی ایران زمین از جمله گلزار شهدای مرزدار و مرزبان شهرستان بیلهسوار مغان در شمال استان اردبیل در همسایگی جمهوری آذربایجان محل ارادت و احترام مردم است.
قوام و قیام مردم خطه شمال در برابر قشون خارجیها که به شکلگیری نهضت جنگل ختم شد و بزرگمردی همچون میرزا کوچک خان جنگلی با انسجام مردم به ایستادگی در برابر هجوم بیگانگان بپاخاست، گواه دیگری از همدستی و همداستانی ملت ایران در برابر حملههای دشمنان این آب و خاک مقدس است.
در جنوب کشورمان نیز سلحشوری تنگستانی های غیور برای شکست انگلیسیهای زیادهخواه و طماع، بر پیشانی تاریخ پر افتخار کشورمان نقش بسته و هرگز از حافظه تاریخی ایرانی جماعت زدوده نخواهد شد.
جالب اینکه اغلب مقاومتهای مردمی که به نمونههایی از آنها اشاره شد، در شرایطی رخ داده است که حاکمیت وقت، سست و بیاراده بوده و یارای رویارویی با دشمنان را نداشته و همین استیصال و درماندگی حکام وقت، خیال غارت و چپاول سرزمین ما را در ذهن کج اندیش و سلطهجوی مستکبران تقویت کرده بود.
اکنون که میهن ما به پشتگرمی ملت، پرچم استقلال و آزادی را بر بلندای جهان به اهتزاز درآورده و بر پای خویش ایستاده و از هر نظر به ویژه از حیث دفاعی و نظامی به عالیترین درجه بازدارندگی دست یافته است، مدعیان بر این سرزمین خیال خام کردهاند و ” عرض خود میبرند و زحمت ما میدارند”
هشت سال دفاع مقدس باید عبرتی تاریخی برای دشمنان ما میشد و هرگز خود را در برابر این ملت یکپارچه و قوی به بوته آزمایش نمی سپردند اما اشتباه کردند و با به راه انداختن جنگ ۱۲ روزه، بار دیگر ضربه خوردند و سپس با ارسال پیامها و با اصرار و ابرام بر آتشبس تاکید کردند، موش و موشک تناسبی ندارد و آنها دریافتند اگر قوه قهریه ایران اسلامی آرام نگیرد، کارشان تمام است.
در تهاجم و تجاوز اخیر نیز که همچون دفعه قبل در وسط مذاکره، قواعد بینالمللی را به هم زده و به مصداق نامردانی که از پشت خنجر میزنند، شبیخون را پیشه کردند و با حمله به کشورمان بار دیگر دچار اشتباه شدند، بیتردید این بار روسیاه تر از قبل با حالتی زوار در رفته از میدان و معرکه خارج خواهند شد.
قوام مدنی مردم به حالت خودجوش در جنگ ۱۲ روزه نشان داد که این ملت رشید و تاریخ دار و تاریخ ساز، بر سر هر مسالهای نقد و اختلاف نظر داشته باشند، پای وطن خویش محکم ایستادهاند و میهن، موضوعی نیست که کسی به راحتی از آن در گذرد و بیخیال آن باشد.
ایرانیان هنگامه تهاجم خارجی متحدتر از همیشه ظاهر میشوند، این ملت همان مردمی هستند که در جنگ تحمیلی هشت ساله، هر چه به دستشان میرسید برای جبهه و جهاد اهدا میکردند.
این مردم همان قهرمانانی هستند که در جنگ ۱۲ روزه، خانهها و فضاهای اقامتگاهی اضافی خود را رایگان در اختیار هممیهنان خود قرار میدادند تا هموطنی در هیچ کجای ایران زمین احساس غریبی و غربت نکند.
سرویم و در هجوم تبر ایستادهایم / مردیم و در مصاف خطر ایستادهایم
پای وطن که شد همه با هم برادریم / بر پای عهد خویش به سر ایستادهایم…
ما ایرانیها به طور ذاتی در موقع احساس طمع بیگانگان و یا هنگام هرگونه مخاطره ای، دست همدیگر را محکم میفشاریم و مثل دیواری بلند و ضخیم در کنار هم قرار میگیریم تا حملات را پاسخ بدهیم و بیگانه را به خانه و کاشانه خود راه ندهیم.
جلوههای همدلی و دستگیری از همدیگر را بار دیگر در شهرهای مختلف میتوانیم ببینیم و مردم و مسئولان در هر حوزه دولتی و غیردولتی به فکر هم هستند و ایران به مانند اقیانوسی است که با افتادن هر سنگی دچار تلاطم نمیشود بلکه آن در را خود هضم میکند و میبلعد.
امروز هر ایرانی، گویا پرچمی از کشورمان بر تن کرده و فریاد “ای ایران ای سرزمین من” سر میدهد و یکصدا داد میزند که “ایران من ای تا به قیامت وطن من / ای نام تو جان من و خاکت کفن من / من ترک و بلوچ و عرب و فارس و لر کرد … / ایرانیام و عشق تو در جان و تن من”