به گزارش نبض وطن، دونالد ترامپ در تازهترین پیام خود ادعای مضحک تسلط واشنگتن بر تنگه هرمز را مطرح کرده و مدعی شده است که هیچ شناوری بدون اجازه آمریکا حق ورود و خروج از این آبراه راهبردی را ندارد. او در ادامه همین لفاظیها ادعا کرد که تنگه هرمز «کاملا بسته شده» و این وضعیت تا زمانی ادامه خواهد داشت که ایران توافقی را بپذیرد.
پیش از رجوع به ارزیابی کارشناسان غربی، همین ادعا بهخودیخود بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، بازتاب آشفتگی سیاسی و درماندگی در برابر واقعیتهای میدانی بهنظر میرسد. ادعای کنترل آبراهی که در پی تجاوزگری آمریکا و رژیم صهیونیستی به کانون بحران تبدیل شده، در شرایطی مطرح میشود که واشنگتن نهتنها نتوانسته تبعات اقتصادی جنگ را مهار کند بلکه اکنون با افزایش قیمت انرژی و فشار فزاینده بازارهای جهانی نیز روبهرو است.
مارک استون خبرنگار شبکه خبری اسکای با اشاره به پیام اخیر ترامپ، گفت: رئیسجمهور آمریکا با مشکلی مواجه شده که برای خروج از آن تقلا میکند. به گفته وی، این پیام بیش از هر چیز، میزان استیصال و سرخوردگی ترامپ را آشکار میکند.
او افزود که با گذشت حدود هشت هفته از آغاز این بحران، هرچند اکنون آتشبس برقرار است، اما وضعیت از نظر اقتصادی همچنان حلنشده باقی مانده و شرایط در تنگه هرمز نیز وخیم است؛ وضعیتی که آثار آن در قیمت انرژی در سراسر جهان احساس میشود.
در سوی دیگر این ماجرا، متحدان سنتی آمریکا در اروپا به رهبری انگلیس و فرانسه، بار دیگر گرد هم آمدهاند تا در سایه تداوم بحران، برای بازگشایی تنگه هرمز و مهار تبعات آن چارهاندیشی کنند.
وزارت دفاع انگلیس اعلام کرد که نمایندگان حدود ۳۰ کشور از روز چهارشنبه در نشست دو روزه نورثوود، در مقر فرماندهی مشترک دائمی این کشور، تشکیل جلسهدادند تا به گفته لندن، نشست پاریس را به طرحی عملی برای بازگشایی تنگه هرمز تبدیل کنند.
با این حال، در همان بیانیه تصریح شده است که اجرای هرگونه طرح ادعایی تنها پس از برقراری آتشبس پایدار و هر زمان که شرایط اجازه دهد، قابل تصور خواهد بود. همین قید نشان میدهد که حتی بانیان این نشست نیز از طرحی قطعی و آماده اجرا سخن نمیگویند و آنچه فعلا مطرح است، بیش از آنکه برنامهای روشن باشد، سناریویی مشروط و پرابهام است.
لندن و پاریس تلاش دارند این تحرک را مأموریتی مستقل و دفاعی برای حمایت از کشتیرانی تجاری در تنگه هرمز جلوه دهند، بیآنکه ایران و عمان بهعنوان دو کشور مشرف بر این آبراه در آن دخالت داده شوند. از نگاه کارشناسان، نشست اخیر بیش از آنکه نشانه شکلگیری یک راهحل پایدار باشد، تلاشی برای نمایش تحرک سیاسی پس از بنبستهای میدانی است.
این نشست در حالی برگزار شد که بهای نفت برنت در بازارهای جهانی در حوالی ۱۰۱ دلار تثبیت شده و محدودیتها در تجارت از مسیر هرمز به دلیل تجاوزگریهای ایالات متحده و رژیم صهیونیستی ادامه دارد. همین واقعیت نشان میدهد که بحران موجود، صرفا با بیانیهسازی و ائتلافسازی روی کاغذ پایان نمییابد و بازار جهانی همچنان نسبت به امنیت این مسیر حیاتی دچار تردید است.
دولت انگلیس مدعی است که این روند بر شتاب ایجادشده در نشست پاریس استوار است و هدف آن، بازگشایی فوری و بدون قید و شرط تنگه هرمز است اما در عمل، ورود طرفهای غربی به گفت وگو با صنعت بیمه نشان میدهد که حتی از نگاه خود آنان نیز بازگشت عادی کشتیرانی هنوز قطعی نیست و این آبراه همچنان از منظر بازار و شرکتهای حملونقل، پرریسک ارزیابی میشود.
این وضعیت نشان میدهد که مشکل هرمز صرفا با تولید بیانیه و طراحی ائتلافهای کاغذی حل نمیشود و ناامنی ناشی از تجاوزگری دشمن، همچنان مهمترین متغیر تعیینکننده در سرنوشت این آبراه راهبردی است. بر همین اساس، آنچه در نورثوود جریان دارد، بیش از آنکه به ارائه نقشهای روشن برای حل بحران شباهت داشته باشد، تلاشی از سوی لندن و پاریس برای حفظ نقش در مرحله پس از ناکامی فشار نظامی به شمار میرود.
غرب در حالی از آزادی کشتیرانی سخن میگوید که هم میکوشد عامل اصلی وضع موجود را نادیده بگیرد و بهجای پرداختن به ریشه بحران، برای پیامدهای آن برنامهریزی کند و هم با آتشبسی روبهروست که بهدلیل خوی تجاوزکارانه دشمن همچنان شکننده است.
از همین رو، نشست لندن را میتوان بیش از هر چیز کوششی برای بازیابی ابتکار عمل سیاسی در برابر واقعیتهای سخت میدان دانست.