به گزارش نبض وطن، یک شیر دیگر از بیشه کشتی ایران رفت، عبدالله موحد بر اثر سکته قلبی در کشور آمریکا پر کشید، شاید زمانی که از زندگی کردن وی در آمریکا صحبت به میان میآید برخی فکر کنند که او به وطن پشت کرده و راهی ینگه دنیا شد اما ایران برای موحد کشتی یک ارزش بود که تا پایان عمر از آن به عنوان وطن یاد کرد.
تبار او از دیار اردبیل و از بین آذریهای با غیرت بود اما از بابلسر مازندران گام به کشتی گذاشت و به صفحهای از کتاب تاریخ کشتی ایران تبدیل شد، صفحهای پر بار که نه تنها در ایران بلکه دنیای کشتی وی را صاحب سبک و فیلسوف این رشته میدانستند.
نام وی با طلا و غرور گره خورده است او ۶ بار نام ایران را در جهان و المپیک طنینانداز کرد و بر قله افتخار ایستاد تا سنگینی بار مسوولیت نام یک ملت مقتدر را به دوش بکشد.
او در سالیانی کشتی میگرفت که نه خبری از سالن مجهز بود و نه به مانند امروز هوش مصنوعی حریف را تجزیه و تحلیل میکرد؛ او با سلاح سماجت، غیرت و فنون ناب ایرانی پا به میدان گذاشت و پیروزیهای مقتدرانهای را به نام خود ثبت کرد.
او در زمره کسانی قرار دارد که نامشان با پیروزی گره خورده و حتی نامش خارج از تشک لرزه بر بدن حریفان میانداخت و کشتیگیران خارجی ترجیح میدادند کمتر با او روبرو شوند زیرا تنه زدن به شیر کشتی ایران مانند برخورد با دیوارهای بتونی بود.
آرامش در مبارزه و متانت در گفتار داشت، اهل شعر و ادب بود و لقب فیلسوف به وی دادند زیرا فراتر از یک مبارز در میدان بود و برای مبارزه فلسفه داشت. راهبرد وی تکیه بر اعتماد به نفس بود و آرامش وی موجب شده بود تا در سختترین مبارزات تسلیم نشود بلکه بهترین تصمیمات را اتخاذ کند.
هیچگاه اهل کریخوانی نبود و ادب در کلامش موج میزد. او یکی از باهوشترین ورزشکاران دوران خود بود تا جایی که در کشتی تنها بر قدرت بدنی تکیه نکرد بلکه مبارزات وی ترکیبی از هوش، استراتژی و قدرت بینظیری که با فنون ناب همراه شده، بود.
او غرور داشت و سر خم کردن در برابر دیگران را یک ننگ میدانست تا جایی که بارها اعلام کرده بود که به خاطر نبوسیدن دست شاه پهلوی از فعالیت ورزشی محروم شد او از جنس غیرت آذریها بود غیرتی که برای ایران از جان مایه میگذاشت.
موحد ایران دوست بود و به اصل خود افتخار میکرد، اصلی که اجازه نداد وی به خاطر یک مشت دلار فنون ناب کشتی و سلوک این رشته را به آمریکاییها بفروشد.
مرحوم موحد دیروز در کشور آمریکا، حین رانندگی همسرش در خودرو دچار سکته قلبی شده و دارفانی را وداع گفته است همچنین این اتفاق باعث سانحه رانندگی شده و همسر ایشان نیز هم اکنون در بیمارستان است. جامعه کشتی آرزوی سلامتی و بهبود برای همسر زنده یاد موحد دارد.
عبدالله موحد در ۲۹ اسفندماه سال ۱۳۱۹ در شهرستان بابلسر بدنیا آمد. عبدالله قبل از حضور روی تشک کشتی ورزش را با رشتههای شنا، قایقرانی و والیبال در شهرستان بابلسر آغاز کرد و در کل یک ورزشکار ممتاز بود.
موحد پس از آن در دوران جوانی به تهران آمد و کشتی را در باشگاه تهران جوان آغاز و پس به باشگاه دارائی رفت و تمرینات کشتی خود را زیر نظر استاد رحمتالله غفوریان پیگیری کرد و خیلی زود به قله شهرت رسید.
عبدالله موحد سالهای ۱۳۴۰ و ۱۳۴۳ در رقابتهای قهرمانی کشور در وزن چهارم به مقام قهرمانی کشور دست یافت.
او در چهار دوره مسابقات بینالمللی کشتی آزاد طی سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ در تهران به مقام قهرمانی دست یافت اما نخستین تجربه مسابقات خارج از کشور وی حضور در جام بینالمللی و معتبر تفلیس در سال ۱۹۶۲ میلادی و کسب مقام قهرمانی این رقابتها بود.
اسطوره بزرگ کشتی ایران نخستینبار در وزن چهارم تیم ملی در رقابتهای جهانی ۱۹۶۵ منچستر به مقام قهرمانی دست یافت. مجموعه مدالهای طلای این نابغه بزرگ کشتی ایران طی سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ میلادی با کسب ۸ طلا در رقابتهای المپیک ، جهانی و بازیهای آسیایی منحصر به فرد شد.
بزرگترین افتخار عبدالله موحد کسب مدال طلای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی بود.
پروفسور موحد که نخستینبار در رقابتهای جهانی ۱۹۶۳ صوفیه تحت هدایت نبی سروری و غفاری صاحب دوبنده تیم ملی شده بود آخرینبار در رقابتهای جهانی ۱۹۷۱ (اینبار نیز در صوفیه) به مقام چهارم دست یافت. رقابتهای المپیک ۱۹۷۲ مونیخ پایان راه مرد افسانه کشتی ایران در تیم ملی بود و وی با آسیب دیدگی مقابل حریف پانامایی وداع غم انگیزی با دنیای قهرمانی داشت.
عبدالله موحد الگوی فنی کشتیگیران ایرانی به همراه بزرگانی همچون جهان پهلوان غلامرضا تختی در لیست مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی قرار دارد.
موحد علاوه بر ورزش در تحصیلات نیز مدارج ترقی را طی کرده است و یکی از کشتی گیران تحصیلکرده است که دوره فوق لیسانس را در اواسط دهه ۵۰ میلادی در مدرسه عالی شمیران پشت سرگذاشته و یکی از دانشجویان ممتاز این دوره بوده است و پس از آن دکترای خود را در رشته تربیت بدنی اخذ کرد.
موحد در ایالات متحده آمریکا زندگی میکرد و هیچگاه حاضر نشد در خارج از وطن مربیگری کند و همیشه پایبندی خود را به ایران عزیز نشان داده است.
مرد افسانهای کشتی ایران که هر از گاهی به منظور تجدید دیدار با دوستان به وطن سر می زد رمز موفقیت در کشتی را تمرینات مداوم ، جدیت و اصل خواستن توانستن است میدانست.