به گزارش نبض وطن، نبرد انگلیس و آرژانتین یکی از نیمهنهاییهای جذاب جام جهانی ۲۰۲۶ است. نیویورک تایمز در گزارشی درباره این دیدار نوشت: آرژانتین پس از پیروزی ۳-۱ برابر سوئیس به نیمه نهایی جام جهانی رسید، اما عملکرد مدافع عنوان قهرمانی برخی نقاط ضعف را آشکار کرد که میتواند به انگلیس فرصتی برای شکست آلبیسلسته و رسیدن به فینال فراهم کند.
برخلاف اسپانیا و فرانسه که مقتدارانه جام را پیش میبرند، آرژانتین، مانند انگلیس، شکنندگی خاصی از خود نشان داده است.
لیونل مسی همچنان عامل تعیینکننده در موفقیت آرژانتین است و عملکرد او در بسیاری از لحظات کلیدی بسیار مهم بوده است. با وجود این چالش، بازی مقابل سوئیس بینش روشنی در مورد چگونگی مهار تهدید تهاجمی آرژانتین یعنی مسی ارائه داد.
آرژانتین با یک ضربه کرنر که توسط الکسیس مک آلیستر تبدیل به گل شد، دروازه سوئیس را باز کرد. این ششمین گل آنها از روی ضربات ایستگاهی و پنالتیها، بود که بالاترین آمار در بین تمام تیمهای این تورنمنت محسوب میشود.
مسی قدرتمندترین سلاح آرژانتین از روی ضربات ایستگاهی است و تمام گلهای آنها از سانترهای دقیق او به دست آمده است که به طور مداوم تیر دروازه را از هر دو جناح راست و چپ هدف قرار میدهد.
در حالی که آرژانتین ممکن است از نظر فیزیکی برتری آشکاری نداشته باشد اما آنها با قدرت هوایی خود این کمبود را جبران میکنند.
راه حل انگلیس برای بازی با آرژانتین، علاوه بر مهار مسی، در قطع خطوط تغذیه توپ توسط او نیز نهفته است. ستاره آرژانتینی قبل از اخراج بریل امبولو بازیکن سوئیس، تنها ۱۴ بار در یک سوم تهاجمی توپ را لمس کرد و حتی یک شوت هم نزد، زیرا سوئیس با موفقیت تسلط آرژانتین را خنثی کرد.
اسکالونی همچنین به شدت به مدافعان کناری خود، به ویژه نیکولاس تاگلیافیکو، برای ارسال سانتر متکی بود. با این حال، سوئیس این مدافع را بست و او را مجبور به عقبنشینی کرد. به طوری که او در ۹۰ دقیقه اول تنها به سه لمس توپ در یک سوم تهاجمی محدود کرد. این کمترین آمار او در این تورنمنت بود.
مالکیت توپ آرژانتین برابر سوئیس، در مقایسه با عملکرد آنها مقابل مصر در مرحله یک هشتم نهایی، نامنسجمتر به نظر میرسید و اهمیت بستن کنارهها و جلوگیری از پیشروی مدافعان کناری را برجسته میکرد.
این امر به طور قابل توجهی تهدید تهاجمی مدافع عنوان قهرمانی را کاهش میدهد.علاوه بر این، این تورنمنت نشان داد که آرژانتین در مقابله با حملات از کنارهها مشکل دارد، زیرا سوئیس، مصر، کیپ ورد و اردن همگی گلهای خود را از طریق سانتر یا فرار از کنارهها به ثمر رساندند و هدف قرار دادن مدافعان کناری آرژانتین را به یک گزینه تهاجمی امیدوارکننده تبدیل کرد.
بازی مقابل مصر و سپس سوئیس، یک مشکل تکراری در دفاع آرژانتین هنگام جلو کشیدن را نیز آشکار کرد. این امر باعث شده است که اسکالونی تاکتیک خط دفاعی فشردهتر یا پایین بازی کردن را به جای پرس از بالا انتخاب کند.
دادههای فیفا نشان میدهد که آرژانتین ۴۵ درصد از زمان دفاعی خود را در یک خط دفاعی فشرده یا پایین بازی کردن ثبت کرده است که بالاترین درصد در بین تیمهای نیمهنهایی است. علاوه بر این، لیساندرو مارتینز و کریستین رومرو، مدافعان میانی، ترجیح میدهند به جای دویدن به سمت دروازه خود، با توپ روبرو شوند.
مسابقه مقابل سوئیس نشان داد که تمایل مارتینز و رومرو به پیشروی برای تعقیب مهاجمان، فضاهایی را در پشت سر آنها ایجاد میکند که میتوان از آنها استفاده کرد، اما تیم سوئیس نتوانست از این فرصتها به طور مؤثر استفاده کند.
در بازی با انگلیس نقش جود بلینگهام در اینجا برجسته است، او در فرار و حرکت از پشت مدافعان حریف مهارت دارد، همان نوع حرکتی که به نظر میرسد قادر به برهم زدن خط دفاعی آرژانتین باشد.
با وجود قدرت ذهنی، تیم آرژانتین دو بار در مراحل حذفی به وقت اضافه نیاز داشت و بازگشتی قابل توجه در برابر مصر داشت، اتکای مکرر آنها به درخشش فردی مسی و همتیمیهایش، وجود نقاط ضعفی را که میتوان از آنها استفاده کرد، پنهان نمیکند.
البته اسکالونی با رکوردی چشمگیر در برابر تیمهای اروپایی وارد این مسابقه میشود. او در ۱۰ رویارویی اخیر خود با این تیمها، شکست نخورده و ۷ برد و ۳ تساوی کسب کرده است. با این حال، سوئیس ثابت کرد که آرژانتین بدون ضعف نیست و اگر حریف بتواند بازیکنان کلیدی آنها را خنثی کند و از فضاهای خالی دفاع آنها استفاده کند، متوقف کردن قهرمان فعلی همچنان ممکن است.