به گزارش نبض وطن به نقل از تارنمای ال اکونومیستا، مبادلات تجاری میان ونزوئلا و آمریکا در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ با رشد ۱۱۳ درصدی نسبت به سال قبل (۲۰۲۵) به ۹ میلیارد و ۵۲۸ میلیون دلار رسید که بالاترین رقم ثبتشده برای نیمه نخست سال از ۲۰۱۵ تا کنون به شمار میرود.
بر اساس دادههای اداره تحلیل اقتصادی ایالات متحده (BEA)، عملیات تجاری میان ۲ کشور بین ماههای ژانویه و ژوئن (اوایل دی تا اوایل تیر)، پس از سالها تنش، تحریمها و محدودیتها، شاهد جهشی چشمگیر بود.
محرک اصلی این رشد، افزایش صادرات ونزوئلا به ایالات متحده بود که با رشد ۱۵۹ درصدی نسبت به مدت مشابه سال ۲۰۲۵، به ۶ میلیارد و ۵۶۵ میلیون دلار رسید؛ این رقم بالاترین سطح صادرات نیمساله ونزوئلا از سال ۲۰۱۷ است.
بخش نفت تقریبا تمام این صادرات را به خود اختصاص داد. نفت خام و فرآوردههای پالایششده با ارزشی معادل ۶ میلیارد و ۴۳۴ میلیون دلار، حدود ۹۸ درصد از صادرات ونزوئلا به آمریکا را تشکیل دادند که نشاندهنده رشدی ۱۷۰ درصدی نسبت به سال گذشته است.
عملکرد مثبت فروش نفت، هم به دلیل افزایش حجم صادرات و هم در نتیجه بهبود قیمتهای جهانی نفت خام بوده است. علاوه بر این، کاهش برخی محدودیتها و دستیابی به توافقهای انرژی، تسهیلگر حضور بیشتر شرکتها و اپراتورهای بینالمللی در بخش انرژی ونزوئلا شده است.
این رشد تنها به صادرات محدود نماند و ونزوئلا نیز در نیمه نخست سال جاری میلادی، ۲ میلیارد و ۹۶۳ میلیون دلار کالا از ایالات متحده وارد کرد که ۵۵ درصد بیشتر از مدت مشابه در سال ۲۰۲۵ و بالاترین میزان برای بازه زمانی نیمه اول سال از ۲۰۱۵ تاکنون است.
این رشد چشمگیر در شرایطی رقم خورده که دونالد ترامپ رئیسجمهوری آمریکا، پیشتر بارها به صراحت هدف واشنگتن را «دستیابی به منابع و نفت ونزوئلا» اعلام کرده بود؛ هدفی که در روزهای نخست ژانویه با تجاوز به خاک این کشور وارد مرحله عملیاتی شد و اکنون آمارهای تجاری، تنها ویترینی برای تحقق این سیاست توسعهطلبانه است.
از طرفی، در حالی که رسانهها از تیترهای پر طمطراق رشد تجارت سخن میگویند، ابهامات جدی درباره مقصد نهایی این سودهای کلان وجود دارد. چنان که روزنامه فایننشال تایمز به تازگی در گزارشی فاش کرد که دولت آمریکا از ابتدای سال جاری میلادی بیش از ۱۳ میلیارد دلار درآمد حاصل از فروش نفت ونزوئلا را در اختیار گرفته، اما تاکنون هیچ توضیح شفافی درباره محل هزینهکرد این منابع ارائه نکرده است.
برای درک بهتر ابعاد این رشد تجاری، باید فراتر از اعداد به نمادهایی نگریست که از تاروپود این استعمار نو پرده برمیدارند. تصویر بوسه وزیر انرژی آمریکا بر نفت ونزوئلا در سفر به این کشور، بیش از یک حرکت نمادین، نشان از عطش سیریناپذیر واشنگتن برای تصاحب منابع این سرزمین دارد. در کنار این نمایش، طرح نقشه «ایالت پنجاه و یکم» توسط ترامپ، رویای دیرینه کاخ سفید برای بلعیدن تمامیت ارضی این کشور را علنی کرده و گزارش نیویورکتایمز مبنی بر اینکه مارکو روبیو وزیر خارجه آمریکا، عملا هدایت و کنترل ونزوئلا را از راه دور در دست دارد، مهر تاییدی است بر اینکه این ارقام، نه تجارت دوجانبه، بلکه فاکتورهای غارت کشوری است که تحت اشغال نرم مدیریت میشود.