به گزارش نبض وطن، باسل با انتشار بیانیهای توضیح داد، دفاع مدنی در روزهای اخیر بیش از ۵۰۰۰ درخواست کمک از خانوادههایی که در ساختمانهای در معرض خطر فرو ریختن زندگی میکنند، دریافت کرده است.
خبرگزاری شهاب به نقل از این افزود که پنج عضو خانواده لباد، از جمله کودکان، چند روز پیش هنگام فرو ریختن خانهشان کشته شدند، صحنهای که باید در تاریخ جنایات علیه بشریت ثبت شود. او تأیید کرد که اخیراً بیش از ۲۰ نفر به دلیل فرو ریختنهای مشابه جان خود را از دست دادهاند.
وی ادامه داد: چادرها در پناه دادن به آوارگان غزه کاملاً بیاثر بودهاند. آنها از نظر اندازه و کیفیت پایین ناکافی هستند و هیچ محافظتی در برابر سرما، گرما یا باران ارائه نمیدهند. آنها در طول طوفان اول دچار آبگرفتگی شدند و به جای سرپناه به تلههای مرگ تبدیل شدند.
باسال افزود: «اگر این چادرها برای سکونت مناسب بودند، کودکان از سرما نمیمردند و با اولین طوفان فرو نمیریختند.»
وی توضیح داد که هزاران ساختمان در نوار غزه به دلیل سیاست تخریب عمدی جزئی توسط اشغالگران، در آستانه فروپاشی هستند، چرا که به خوبی میدانند که در نهایت خود به خود فرو خواهند ریخت. این امر با ممنوعیت مداوم ورود تجهیزات سنگین و سوخت، که مانع کار تیمهای دفاع مدنی و سایر مقامات ذیربط میشود و از رفع خطرات و نجات جان انسانها جلوگیری میکند، تشدید میشود.
او از جامعه بینالمللی، سازمانهای حقوق بشر و جهان آزاد درخواست فوری کرد تا برای ورود لوازم ضروری مورد نیاز بیمارستانها و دفاع مدنی فشار بیاورند و اجازه ورود کاروانهای مجهز و مصالح ساختمانی اولیه را به عنوان یک راه حل موقت برای حفظ آنچه از کرامت انسانی باقی مانده است، بدهند.
او تأکید کرد که بیش از ۲.۳ میلیون نفر در غزه در میان آنچه او «ریاکاری جهان» توصیف کرد، بدترین لحظات زندگی خود را سپری میکنند، جهانی که میپذیرد ساکنان نوار در چنین شرایط غیرانسانی زندگی میکنند. باسال از ساکنان ساختمانهایی که به عنوان «غیرقابل سکونت» طبقهبندی شدهاند، خواست تا از دستورالعملهای تیمهای ایمنی پیروی کنند، فوراً محل را تخلیه کنند و برای حفظ جان خود به مکانهای امنتر نقل مکان کنند.
باسال از اینکه برخی از ساکنان علیرغم درخواستهای مکرر کمیته دفاع مدنی، شامل مهندسان و کارشناسان، برای تخلیه این خانههای خطرناک، به ویژه با شروع زمستان، به هشدارهای صادر شده توسط آنها توجه نکردهاند، عمیقاً ابراز تاسف کرد.
او این امر را به فقدان مسکن جایگزین که حتی ابتداییترین استانداردهای زندگی را نیز برآورده کند، نسبت داد.