به گزارش نبض وطن به نقل از پایگاه «اماس» نزدیک به پنج هزار ملوان و تفنگدار دریایی مستقر در ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» در مقاطعی از مأموریت طاقتفرسای ۹ماهه خود با کمبود اقلام اولیهای مواجه شدند. آنچه کمتر مورد توجه قرار گرفته، علت بروز این کمبودهاست؛ جنگ با ایران به یک پایگاه نیروی دریایی آمریکا در بحرین آسیب زد و تردد در تنگه هرمز را نیز چنان خطرناک کرد که نیروی دریایی مجبور شد تدارکات ناو را از جزیرهای در اقیانوس هند، در فاصله بیش از ۲۲۰۰ مایلی، تأمین کند.
«تین کلر» ناخدای بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، میگوید نتیجه این وضعیت آن بوده که کشتیهای تدارکاتی اکنون برای دریافت محمولهها از خشکی باید بیش از سه برابر مسافت گذشته را طی کنند. حرکت از بحرین به دریای عمان با سرعت ۱۶ گره حدود یک روز و نیم طول میکشید، اما همین سفر از دیهگو گارسیا نزدیک به پنج روز زمان میبرد. با احتساب سفر رفتوبرگشت، کشتیای که پیشتر میتوانست هر سه روز یکبار لینکلن را تأمین کند، اکنون تقریباً هر ۱۰ روز یکبار قادر به انجام این کار است.
«برایان کلارک» فرمانده بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، معتقد است ریشه مشکل در فقدان برنامهریزی برای جنگ است. او گفت: ما برای این جنگ برنامهریزی نکرده بودیم. به گفته او، وقتی جنگ بدون آمادگی قبلی آغاز شود، بروز چنین مشکلاتی اجتنابناپذیر است.
بحرین چگونه از چرخه تدارکات خارج شد؟
از سال ۱۹۹۷، پایگاه پشتیبانی دریایی آمریکا در بحرین بهعنوان مرکز لجستیکی ناوگان پنجم فعالیت کرده است. در روزهای پس از حملات مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ماه فوریه، تصاویر ماهوارهای بررسیشده توسط آسوشیتدپرس نشان داد موشکهای ایران به این پایگاه آسیب رساندهاند. اگرچه پنتاگون هنوز بهطور رسمی این خسارت را تأیید نکرده، فرماندهان نیروی دریایی به خانوادههای خدمه لینکلن گفتهاند که این پایگاه دیگر برای تأمین تدارکات قابل استفاده نبود.
با از دست رفتن بحرین و بسته شدن تنگه هرمز برای کشتیهای باری، مناسبترین گزینه باقیمانده استفاده از پایگاه نظامی بریتانیا در دیهگو گارسیا در اقیانوس هند بود. فاصله حدود ۲۲۰۰ مایلی این پایگاه تا محل استقرار لینکلن در دریای عمان باعث تأخیر شدید در تحویل غذا، محصولات بهداشتی و بستههای ارسالی خانوادهها شد. برخی خانوادهها گفتهاند بستههایی که در ژانویه ارسال کرده بودند، تا چهار ماه بعد به ناو نرسید.
روایتهای متناقض از وضعیت ناو
«پیت هگست»، وزیر دفاع آمریکا، وجود هرگونه مشکل تدارکاتی در ناو لینکلن را رد کرده و گفته است دولت اطمینان حاصل میکند که هر کشتی و خدمه آن در هر لحظه به تمام امکانات ممکن دسترسی داشته باشند.
اما دریاسالار «داگلاس وریسیمو»، فرمانده نیروی هوایی دریایی ناوگان اقیانوس آرام، روایت متفاوتی ارائه کرد. او در نشستی مجازی با حدود ۲۰۰ نفر از اعضای خانواده خدمه لینکلن، مشکلات مربوط به تدارکات و ارسال مرسولات را تأیید کرد و گفت: اوضاع در حال بهتر شدن است؛ هنوز خوب نیست و برای مدتی بهشدت بد بود. او همچنین اذعان کرد نیروی دریایی از دست دادن بحرین بهعنوان مرکز لجستیکی را پیشبینی نکرده بود.
پس از افزایش گزارشها درباره شرایط ناو لینکلن و فشار قانونگذاران بر پنتاگون، صفحات رسمی ناو در شبکههای اجتماعی اطلاعاتی درباره وضعیت غذا، تدارکات و روحیه خدمه منتشر کردند. بر اساس این اطلاعات، ناو لینکلن ۵۴ عملیات تأمین در دریا انجام داده و بیش از ۲۰ میلیون گالن سوخت، بیش از ۱۰ هزار پالت غذا، قطعات و تجهیزات و بیش از دو هزار محموله پستی دریافت کرده است. با این حال، برخی کارشناسان میگویند صرف تعداد عملیات تدارکاتی بدون اطلاع از زمان و نحوه توزیع آنها نمیتواند تصویر کاملی از وضعیت ارائه دهد.
چرا دیهگو گارسیا تنها گزینه عملی بود؟
نیروی دریایی آمریکا از بندر فجیره در امارات و بنادر کویت نیز برای تأمین تدارکات استفاده میکند، اما درگیریهای منطقهای تردد کشتیهای باری را دشوار کرده است.
کلارک میگوید مسئله فقط حمله به بحرین نیست؛ نیروی دریایی نمیتواند خطر فرستادن کشتیهای تدارکاتی از تنگه هرمز را بپذیرد. به گفته او، نیروی دریایی تمایلی ندارد آشکارا اعتراف کند که قادر به کنترل تنگه هرمز نیست و بنابراین نمیتواند از این مسیر برای انتقال تدارکات استفاده کند.
گزینه دیگر انتقال محمولهها از مسیر مدیترانه بود، اما تهدید نیروهای یمنی علیه کشتیرانی در دریای سرخ، عملاً دیهگو گارسیا را به تنها گزینه قابلاتکا تبدیل کرد. سایر بنادر خلیج فارس نیز در برد موشکهای ایران قرار داشتند.
با این حال، دورافتادگی دیهگو گارسیا مشکلات دیگری ایجاد کرد. به گفته یک افسر سابق نیروی دریایی، بخشی از مواد غذایی خشک لینکلن از پایگاههای آمریکا در هاوایی ارسال میشد؛ به این معنا که برخی محمولهها برای رسیدن به ناو نزدیک به ۹ هزار مایل مسیر طی میکردند. افزون بر این، دیهگو گارسیا به دلیل اندازه محدود خود، برای پشتیبانی همزمان از دو گروه رزمی ناو هواپیمابر طراحی نشده است.
پیامدهای زنجیرهای بحران
رکورد ۲۰۸ روز حضور پیوسته لینکلن در دریا نیز مشکل را تشدید کرد. ناوهای هواپیمابر معمولاً هنگام ورود به بندر مقادیر زیادی مواد غذایی، تجهیزات و ابزار دریافت میکنند، اما حضور طولانی در دریا این امکان را محدود کرد. کارشناسان میگویند اگر وضعیت تدارکاتی در لینکلن نامناسب بوده، احتمالاً سه ناوشکن همراه آن شرایط دشوارتری داشتهاند، زیرا فضای ذخیرهسازی بسیار کمتری دارند. ناو هواپیمابر میتواند تا حدود ۹۰ روز غذا ذخیره کند، اما ظرفیت ناوشکنها کمتر از ۴۵ روز است.
فرماندهان سابق نیروی دریایی معتقدند بخشی از مشکل ریشهایتر است. راهبردهای دفاعی سالهای گذشته آمریکا عمدتاً بر اقیانوس آرام و احتمال درگیری با چین متمرکز بوده و منابع کافی برای یک حضور نظامی طولانی در خاورمیانه اختصاص نیافته است.
در نهایت، مقامهای سابق نیروی دریایی بحران تدارکاتی لینکلن را نتیجه شکست در برنامهریزی برای جنگی میدانند که بسیار طولانیتر از انتظار دولت آمریکا شده است. به گفته مارک بومر، ناخدای بازنشسته نیروی دریایی، برای فعالیت لجستیکی در محیط جنگی ابتدا باید پذیرفت که مسیرهای تدارکاتی مورد مناقشهاند و سپس برای چنین شرایطی تمرین و برنامهریزی کرد؛ کاری که به نظر میرسد در این مورد انجام نشده است.