ما از «انسجام ملی» زیاد سخن میگوییم؛ اما انسجام ملی فقط در شعارها و مراسم رسمی شکل نمیگیرد انسجام ملی در لحظههای کوچک زندگی روزمره ساخته میشود؛ وقتی درد یک انسان، برای چند دقیقه درد همه میشود.
مذاکرات ژنو در ۲۷ فوریه با میانجیگری « بدر البوسعیدی» وزیر امور خارجه عمان برگزار شد. عمان تاکنون نقش مثبت و سازندهای در ایجاد کنش معطوف به موازنه و مصالحه در روابط ایران و امریکا ایفا نموده است. اگرچه دیپلماسی عمان تاکنون منجر به صلح، موازنه و تعادل در روابط ایران و امریکا نشده، اما تلاشهای صادقانه و پایانناپذیر عمان را میتوان بخشی از انگاره مبتنی بر همبستگی ژئوپلیتیکی و راهبردی دو کشوری دانست که در حوزه شمالی و جنوبی خلیجفارس نقشآفرین بوده و امنیت هر یک بر چگونگی قدرت سیاسی، امنیت و آرامش شهروندی دیگری اثرگذار خواهد بود.
رئیسجمهور محترم اظهار داشتهاند وجود پنج هزار طرح عمرانی نیمهتمام در دولت (قانون بودجه) بههیچوجه پسندیده نیست و باید با اولویت به آنها پرداخت. واکاوی این اظهارات نکات قابل توجهی را آشکار میکند.
تصمیم تهران و واشنگتن برای تداوم مذاکرات نشان میدهد که فعلا کلمات بر زور اولویت دارند. اینکه این وضعیت ادامه یابد یا نه، به واشنگتن و میزان اجازهای که به اسرائیل برای تعیین مسیر میدهد بستگی دارد.
در روزهای ۲۹ و ۳۰ بهمن ماه ۱۴۰۴ (۱۸ و ۱۹ فوریه)، دهلی نو میزبان نشستی مهم درباره آینده هوش مصنوعی بود. این نشست در زمانی برگزار شد که رقابت اصلی در این حوزه میان آمریکا و چین جریان دارد و بسیاری از تحلیلگران از شکلگیری نوعی نظم دوقطبی در فناوری سخن میگویند. در چنین فضایی، هند تلاش میکند نشان دهد که میتواند بازیگری مستقل و اثرگذار ـ نه پیرو و منفعل ـ در این عرصه باشد.
چشمانداز اقتصادی سال میلادی ۲۰۲۶، حاکی از تداوم رشد نسبتاً باثبات اقتصاد جهان با رقمی در حدود ۲.۷ درصد است؛ هرچند ریسکهای ژئوپولیتیک و بیثباتی سیاستی، بهویژه در ایالات متحده، همچنان تهدیدی برای رشد محسوب میشوند. ایالات متحده، عملکردی قویتر از منطقه یورو خواهد داشت، چین با کاهش شتاب رشد مواجه خواهد شد و اقتصادهای نوظهور در آسیا، سریعترین رشد را ثبت خواهند نمود.
ایران امروز زیر سنگینترین و پیچیدهترین شبکه تحریمهای تاریخ معاصر خود قرار دارد. این تحریمها فقط فروش نفت را هدف نگرفتهاند، بلکه شریانهای بانکی، بیمهای، حملونقل، ثبت شرکتها و حتی تعاملات روزمره تجاری را نشانه رفتهاند. در چنین وضعیتی، طبیعی است که اقتصاد و معیشت مردم هر روز بیشتر تحت فشار قرار گیرد. اما آیا همه این فشارها مستقیما محصول تحریم خارجی است یا بخشی از آن به ساختارهای داخلی و مقرراتی بازمیگردد که با شرایط تحریمی تطبیق نیافتهاند؟
چند عامل باعث شده که این دور از مذاکرات ایران و آمریکا متفاوت از مذاکرات دوره قبل باشد. از دیدگاه مواضع رسمی جمهوری اسلامی ایران، این تفاوتها نه تنها ریشه در اقدامات خصمانه آمریکا دارد، بلکه نشاندهنده تلاش واشنگتن برای تحمیل تسلیم استراتژیک بر تهران است که با منطق جمهوری اسلامی ایران و سیاستهای دفاعی آن در تضاد کامل قرار دارد. بررسی سه عامل پیش رو نشان میدهد که برداشت دو طرف از روندهای دیپلماتیک فعلی و آینده گفتوگوها چگونه است.
در دهههای اخیر، پیوند میان سرمایه و سیاست قدرت به مرحلهای تازه وارد شده است؛ مرحلهای که در آن دولتها نهتنها تنظیمگر بازارها، بلکه بازیگران مستقل در تخصیص سرمایه، هدایت فناوری و شکلدهی به موازنههای ژئوپلتیکی هستند. ظهور آنچه میتوان «سرمایه ابزاری» نامید؛ یعنی استفاده از سرمایه دولتی برای تحقق همزمان بازده اقتصادی و نفوذ سیاسی نشان میدهد که رقابت میان کشورها بیش از هر زمان دیگر، از میدان نظامی به میدان مالی، فناورانه و ژئواکونومیک منتقلشده است.
پیام های مردمی