«اهل ایران» میتواند نقطه شروعی باشد برای اینکه نشان دهد حتی در شرایط اضطراری هم میتوان سریع روایت کرد اما برای ماندگار شدن، سرعت باید در نهایت جای خود را به دقت و پرداخت بدهد.
شاید برایتان پیش آمده باشد؛ نسبت به کسی که با او سابقه دوستی طولانی یا حتی خویشاوندی داشتهاید؛ درگذار سالها و تطور زمانه و تحول احوال، احساس میکنید و درمییابید که آنچنان تغییر کردهاید که با یکدیگر تفاهم یا افق مشترک ندارید، نه افق مشترک اعتقادی و نه سیاسی و نه اجتماعی. چه باید کرد؟
سفر این هفته رئیسجمهوری ایران به نیویورک و حضور در نشست سالانه سازمان ملل، فرصتی استثنایی برای آزمودن یک ابتکار تازه دیپلماتیک است؛ ابتکاری که تهران پیشتر به اروپا ارائه داده است. تحولات اخیر پیرامون توافق هستهای، از جمله احتمال فعال شدن مکانیزم ماشه و بازگشت تحریمهای شورای امنیت، منطقه را به نقطهای تعیینکننده رسانده است.
سفر رئیسجمهوری مسعود پزشکیان به نیویورک در شرایطی انجام میشود که تنها پنج روز تا پایان روند موسوم به «فرصت ۳۰ روزه» باقی مانده و پرونده هستهای ایران در حساسترین نقطه خود قرار گرفت. اگرچه احتمال نهاییشدن بازگشت تحریمهای شورای امنیت بسیار بالاست، اما هنوز روزنهای کوچک برای تغییر مسیر وجود دارد؛ روزنهای که بیش از همه بر دوش تیم دیپلماتیک و بویژه عباس عراقچی قرار دارد.
ما در حال حاضر با دو سناریوی دیپلماتیک مواجه هستیم: یکی سناریوی پیشا «اسنپبک» و دیگری سناریوی پسا «اسنپبک»؛ هر دو سناریو باید مورد توجه قرار گیرد و دستگاه دیپلماسی ایران آمادگی کامل برای مواجهه با آنها و بهرهگیری از فرصتهای احتمالی را داشته باشد.
ایران در شرایط خاص امنیتی و راهبردی قرار دارد. فشارهای سیاسی، دیپلماسی فریب، محدودیتهای اقتصادی و جنگ را میتوان در زمره تهدیدات اصلی بازیگران نظام سلطه علیه جمهوری اسلامی در ۵ ماه گذشته دانست.
مکانیسم ماشه (Snapback Mechanism) در برجام از منظر تجزیه و تحلیل کلام، نمونهای پیچیده از بهکارگیری زبان به عنوان ابزار قدرت در روابط بینالملل است. این مکانیسم که ظاهرا به عنوان یک ضمانت اجرایی طراحی شده بود، در واقع بازتابی از روابط نابرابر قدرت میان طرفین توافق بود.
مکانیسم ماشه در واقع بازگشت ایران به تمام تحریمهای پیش از برجام است. این به معنای بازگشت به دورانی است که ایران تحت شدیدترین محدودیتهای اقتصادی بینالمللی از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار داشت.
با نگاهی ملی و میهنی، به شرافت و همت جوانانمان درود بفرستیم آنان نه چون نازپروردگان پولپرست، بلکه از میان زحمتکشترین طبقات برخاستهاند. خطای بسیاری از تحلیلگران خارجی و حتی داخلی نشناختن این نسل جدید ایران است.
پیام های مردمی