شهیدان خطیب و نصیرزاده، در نهایت جان خود را برای ایران تقدیم کردند. این، بزرگترین و دشوارترین انتخابی است که یک انسان میتواند انجام دهد. هیچ مقام، مسئولیت یا افتخاری با آن قابل مقایسه نیست. از همین رو، ممکن است درباره بعضی تصمیمها و رویکردها همچنان بحث و نقد وجود داشته باشد، اما در برابر ایثاری که با نثار جان معنا یافته است، باید به احترام ایستاد.
اعتراضات دو هفته اخیر، که از پنجشنبه شدت گرفته، ترکیبی از اعتراض اقتصادی ۱۳۹۶، عصیان ۱۳۹۸ و جنبش اجتماعی ۱۴۰۱ است و عناصری از هر سه را دارد به ویژه آنکه هیچ یک از سه اعتراض گذشته به نتیجه مطلوب معترضین نرسیده بود.
وزیر امور خارجه کشورمان خاطرنشان کرد: به گفته دولت آمریکا، این ارزیابی که اسرائیل و آمریکا به شورشهای خشونتآمیز در کشور ما دامن میزنند، ناشی از «توهم» است.
اعتراض اجتماعی و شرکت در یک آیین مذهبی، فارغ از ارزشگذاریها، دو کنش با ماهیت کاملاً متفاوتاند. یکی کنشی پرهزینه، پرریسک و مقابله شده است و دیگری کنشی کمهزینه، تشویقشده و مورد حمایت رسمی. مقایسه عددی این دو، بدون توجه به تفاوت هزینهها و شرایط مشارکت در آنها، نه تحلیل اجتماعی است و نه حتی استدلال سیاسی اقناعکننده. این همان مغالطهای است که با اعداد بازی میکند تا واقعیت را پنهان سازد.
برجستهترین ویژگی آیتالله هاشمی رفسنجانی که در ساحت حکمرانی و اداره دولت بهروشنی نمود داشت، خصلت «واقعگرایی و واقعنگری» بود. ویژگیای که در کنار آن منش و روش اعتدال و میانهروی نیز شکل گرفت و باعث شد بسیاری آیتالله هاشمی را پرچمدار عقلانیت و اعتدال در نظام سیاسی جمهوری اسلامی بدانند.
سفیر جمهوری اسلامی ایران در ایتالیا در یادداشتی با اشاره به مرز میان اعتراض آگاهانه و مطالبهگری مسئولانه با آشوبطلبی و پروژهسازی دشمنان هشدار داد، کسانی که در سختترین روزهای جنگ و تحریم، پشت ملت را خالی کردند، به دنبال مصادره صدای مردم هستند.
شرایط فعلی کشور نیاز به آسیب شناسی دقیق دارد. اگر نتوانیم بهصورت دقیق به مسأله بپردازیم و اگر این موضوع مورد توجه مسئولان و تصمیمسازان قرار نگیرد، قطعاً در مواجهه با مسأله دچار خطا میشویم.
اقدام ترامپ به ربودن یک رئیس کشور از محل زندگیاش، جهان را تکان داده است. او پیش از این نیز نشان داده بود که احترامی برای قواعد نظام بینالمللی لیبرال که حاکمیت ملی و اصل برابری و تمامیت ارضی کشورها مطابق منشور ملل متحد در مرکز آن است، قائل نیست.
مطالعات نشان میدهد که شهر تهران از دهه ۷۰ میلادی با رشد جمعیتی و بارگذاری صنعتی و تولیدی سنگین از ظرفیت زیستی خود عبور کرد. محدودیت شدید منابع آب برای تهران، باعث انتقال آب از مناطق مختلف اطراف شد و حالا همان سدها و مخازن به شرایط بسیار بحرانی رسیدهاند.
پیام های مردمی