شهیدان خطیب و نصیرزاده، در نهایت جان خود را برای ایران تقدیم کردند. این، بزرگترین و دشوارترین انتخابی است که یک انسان میتواند انجام دهد. هیچ مقام، مسئولیت یا افتخاری با آن قابل مقایسه نیست. از همین رو، ممکن است درباره بعضی تصمیمها و رویکردها همچنان بحث و نقد وجود داشته باشد، اما در برابر ایثاری که با نثار جان معنا یافته است، باید به احترام ایستاد.
این روزها و در آستانه آغاز جام جهانی فوتبال، فرصت مناسبی است تا بار دیگر به تماشای «فرار بسوی پیروزی» نشست، اثری جذاب که فوتبال را با فیلمی درباره فرار اسرای جنگی از اردوگاه آلمان نازی ترکیب میکند!
روز جهانی محیط زیست ۲۰۲۶ با شعار «فراخوانی جهانی برای اقدام اقلیمی» برگزار میشود. اما شاید بتوان این شعار را نه بهعنوان یک دعوت تازه، بلکه بهعنوان نشانهای از یک واقعیت تکرارشونده در سیاست جهانی اقلیم خواند.
در جامعهای زنده و پویا اختلافنظر امری طبیعی است، اما نقد کردن با ایجاد شکاف تفاوت دارد. هیچ رسانهای نباید ناخواسته به بستری برای تعمیق شکافهای اجتماعی و سیاسی تبدیل شود؛ بهویژه در شرایطی که دشمنان ایران آشکارا بر پروژه ناامیدسازی و ایجاد تفرقه سرمایهگذاری کردهاند. امروز ایران ما بیش از هر زمان دیگری به ادبیات همگرایی نیاز دارد. مردم از مسئولان، رسانهها و فعالان سیاسی انتظار دارند به جای بازتولید اختلافات، بر نقاط مشترک و راهحلها تمرکز کنند.
در پیام هفتم خردادماه آیتالله سید مجتبی خامنهای، رهبر انقلاب به نکته نو و اندیشهبرانگیزی اشاره شده است: «لازم است تک تک جانفدایانی که دلشان برای اسلام و انقلاب و سربلندی ایران میتپد؛ از این پس، بیش از پیش برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به هم پیوسته ملت اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجه و حتّی موجّه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند و قولاً و عملاً مظهر انسجام و یکپارچگی ملت باشند.»
ادعای استعفای پزشکیان، حتی پیش از آنکه نیازمند تکذیب رسمی باشد، از درون با منطق شخصیت سیاسی و رفتار عملی او ناسازگار است. پزشکیان از آغاز نشان داده که نه در پی قهرمانسازی از خود است و نه سیاست را میدان نمایش فردی میفهمد.
تنگه هرمز، این آبراه باریک و استراتژیک، تنها یک نقطه جغرافیایی بر نقشه نیست؛ بلکه شریان حیاتی اقتصاد جهانی و عصارهای از تاریخ پرفراز و نشیب تمدنهای ایرانی است. از دوران باستان تا امروز، این تنگه همواره کانون توجه قدرتهای جهانی بوده و امنیت آن گرهخورده به ثبات منطقهای و جهانی است. در این یادداشت، با نگاهی به ابعاد تاریخی، اقتصادی و امنیتی تنگه هرمز، بر لزوم حفظ، حراست و تقویت توان دفاعی در این منطقه حساس تأکید میشود.
گاهی برخی تصمیمها یک اقدام اجرایی صرف نیستند؛ بلکه نشانهای از بازگشت به یک اصل بنیادین در حکمرانیاند. تصمیم اخیر دولت برای بازگشایی دسترسی همگانی به اینترنت بینالملل را باید از همین منظر دید. یعنی نه صرفاً بهعنوان رفع یک محدودیت فنی، بلکه بهعنوان گامی در جهت احقاق حقوق عمومی مردم و بازگرداندن بخشی از زیست عادی جامعه.
یادداشتی که در ادامه میآید به این سوال پاسخ میدهد که «در ساختار آنارشیک بینالمللی که فاقد یک قوه مجریه مرکزی و مقتدر است، چه تضمینهای حقوقی و مکانیسمهای الزامآوری میتوان تعبیه کرد تا مانع از تکرار«اقدام های یکجانبه گرایانه»و نقض عهد مجدد گردد؟ و چگونه میتوان مبنای پرداخت خسارت را بر اساس اصول مسئولیت بینالمللی دولتها استوار ساخت؟»
پیام های مردمی