در پی تنشهای اخیر و اقدام نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، طرح دریافت عوارض از کشتیهای عبوری از تنگهی هرمز، موجی از واکنشهای حقوقی و سیاسی را در محافل بینالمللی برانگیخته است. غرب این اقدام را «نقض حقوق دریانوردی» میخواند، اما واقعیت حقوقی چیز دیگری است.
با مرگ سر «سام نیل»، سینما یکی از محبوب ترین، با کلاس ترین و گزیده کار ترین بازیگر طی پنج دهه گذشته را از دست داد.
به تعبیر شمس تبریزی سه گونه زندگانی را می توان از یکدیگر تفکیک کرد؛ کسی که برای نفسش زندگی میکند. کسی که برای قلبش زندگی میکند و سوم کسی که زندگی او رنگ و رونق و عطر الهی دارد و برای پروردگارش زندگی میکند. کسی که نگاهش و آرمانش خداوند است. شهید خدایی میشود و بلاجویان دشت کربلایی! چنین فردی با شهادت تکثیر میشود و نه متوقف، سعه وجودی ملکوتی مییابد و نه اینکه با متلاشی شدن پیکرش، دیگر نشانی از او برجای نمیماند.
تجربه بیش از چهار دهه گذشته نشان داده است که جمهوری اسلامی برای هر یک از ارکان اساسی خود با پیشبینی سازوکارهای قانونی، استمرار مدیریت و ثبات نظام را تضمین کرده است؛ مجلس خبرگان رهبری، مهمترین جلوه این آیندهنگری در عالیترین سطح ساختار سیاسی کشور است.
شاید کمتر کسی تصور می کرد نوزادی که هنگام تولد به خاطر اشتباه پزشکی، دچار یک آسیب غیرقابل درمان و ماندگار شد، بعدها برای چند دهه به یکی از ابرستارگان سینما تبدیل شود!
در ایام وداع وتشییع امام عزیز، جای هنرمندانی که اشتیاق داشتند با صدا و قلم خود در روایت این رویداد کم نظیر و تجلی وفاداری امت به آرمانها و سیره و وجود آن رهبرعالیقدر، سهم معنوی و تاریخی خود را ایفا کنند خالیست.
اگر بخواهیم پنج سال نخست ریاست حجتالاسلام والمسلمین محسنی اژهای را در یک عبارت خلاصه کنیم، شاید مناسبترین تعبیر، دوره نهادسازی حکمرانی قضایی باشد؛ دورهای که در آن تلاش شد دستگاه عدالت، از یک نهاد منفعل و واکنشمحور، به نهادی مسئلهشناس، آیندهنگر و اثرگذار در حل مسائل کلان کشور تبدیل شود.
ابوذر ابراهیمی ترکمان در یادداشتی تحلیلی با عنوان «فراتر از میدان نبرد» نوشت: جنگ اخیر، علاوه بر خسارتهای انسانی و مادی، به بازتعریف برخی معادلات راهبردی، تقویت انسجام داخلی و آشکار شدن ظرفیتهای پنهان ایران انجامیده است.
در سیاست، گاهی آنچه گفته نمیشود، مهمتر از آن چیزی است که گفته میشود. در روزهایی که میلیونها ایرانی در مراسم تشییع رهبر شهید، فارغ از گرایشهای سیاسی و سلایق اجتماعی، تصویری از همبستگی ملی را به نمایش گذاشتند، انتظار میرفت این پیام از سوی برخیها بیش از هر صدای دیگری شنیده شود؛ پیامی که میگفت ایران در بزنگاههای تاریخی، حول منافع ملی و احساس تعلق به میهن گرد هم آمده است.
پیام های مردمی