یکی از نکتههای بسیار اساسی در مکتب فکری آیتالله میرزا محمدحسین نایینی که در کتاب «تنبیهُ الاُمَّة و تَنْزیهُ المِلَّة» به آن پرداخته، مبانی قرآنی و انسانشناسانه برای نهضت مشروطیت است. نایینی، نادیده گرفتن حقوق شهروندان، محرومسازی آنان از آزادیهای مشروع و در حقیقت، به اسارت بردن مردم را ویژگی حکومتهای طاغوتی میداند که از نظر قرآن پذیرفتنی نیست و انسان نمیتواند و نباید تسلیم آن شود؛ زیرا هم با توحید در تضاد است و هم با کرامت انسان.
شینا انصاری، رئیس سازمان حفاظت از محیط زیست در یادداشتی نوشت : جنگ ۱۲روزه تحمیلی به پایان رسید. اندوه ازدستدادن فرماندهان غیور، نیروهای دفاعی جانبرکف، و هموطنان شریف سرزمین بر دلهامان سنگینی میکند. اندوهی که جز با تداوم همبستگی اجتماعی و تثبیت همدلی ملی و با استمرارِ کنار هم ایستادنها برای گذر از روزهای جنگ قابلالتیام نیست.
از طنزهای تاریخ است که رژیمی که عضو معاهدات بینالمللی ممنوعیت سلاحهای کشتار جمعی از جمله معاهده عدم اشاعه نیست؛ از پذیرش پادمانهای آژانس اتمی خودداری میکند؛ دارای تسلیحات هستهای است و به طور علنی سایر کشورها را به استفاده از این تسلیحات تهدید میکند، در جایگاه مجری قانون جهانی قرار گیرد و با همکاری یک عضو دایم شورای امنیت به خود اجازه دهد به تأسیسات هستهای صلحآمیز یک عضو NPT حمله کند.
فاصله گرفتن رافائل گروسی از چهارچوبهای حقوقی و مقرراتی آژانس و همکاری یکسویه او با غرب، یکی از دشوارترین و پرتنشترین دورههای همکاریهای دوجانبه ایران و آژانس بینالمللی انرژی اتمی را رقم زده است.
در حالی که انتظار میرفت کشورهای دارای نفوذ در آژانس بینالمللی انرژی اتمی با بهرهگیری از ظرفیتهای فرادیپلماتیک مانع از تشدید تنشها شوند، مدیرکل این نهاد مسیری متفاوت را برگزید و با تهیه گزارشی که وجه سیاسی آن بر جنبههای فنی و حقوقی غلبه داشت، عملا بستر تصویب قطعنامهای را در شورای حکام فراهم ساخت که به توجیهی مضاعف و کاذب برای حملات رژیم صهیونیستی و آمریکا به کشورمان بدل شد.
جامعه المصطفی العالمیه با صدور بیانیهای با اشاره به انجام عملیات بشارت فتح آورده است: پاسخ قاطع جمهوری اسلامی ایران به شرارتهای آمریکا، مرهمی بر قلبهایی است که طی حیات ننگین این رژیم جنایتپیشه، متحمل آلام و داغهای فراوان شد.
در روزگاری که آسمان منطقه بار دیگر بوی تهدید میدهد و ملتها درگیر جدالهایی پیچیدهتر از همیشهاند، بازپخش برنامه تلویزیونی «سرنخ» تنها یک تصمیم رسانهای ساده نیست؛ بلکه تلنگری است به وجدان جمعی ما برای بازاندیشی درباره مفهومی حیاتی به نام «امنیت».
در شرایط بحرانی مانند جنگ، تنشهای روانی و اضطراب جمعی به یکی از بزرگترین چالشهای جامعه تبدیل میشود. در این میان، رسانهها به عنوان "پل ارتباطی" بین مردم، دولت و واقعیتهای میدان نبرد، نقش حیاتی در مدیریت این تنشها ایفا میکنند.
در پی حمله جنایتبار رژیم صهیونیستی به چند نقطه از کشور، مردم ایران با صلابت و آرامش، در کنار خانوادههای شهدا ایستادهاند، یادداشت حاضر نگاهی دارد به روحیه همبستگی، آمادگی نیروهای مسلح و عزم حاکمیت در دفاع از امنیت ملی.
پیام های مردمی