طب سنتی بومی شده یزدیها اعتقاد راسخی دارد بر اینکه چای و نبات، درمان بیچون و چرای هر درد و مرض بیدرمانی است و متعصبان این طب سنتی شاید حتی نسخه درمانی خود را برای مبتلایان به مرض قند (دیابت) هم لازم بدانند و ایکاش این تجویز سنتی برای محتاجان و معتادان اینترنت هم موثر واقع میشد تا آنها را کمی ساکت و آرام گرداند؛ محتاجانی که در نبود این افیون نوپدید، همچون عادتکنندگان به مواد مخدر به خماری و بلاتکلیفی دچار میشوند.
وزیر میراث فرهنگی از صدور مجوز ساخت و ساز در حریم و بستر رودخانه ها و پیکرههای آبی (بخوانید مسیل ها) به صراحت سخن گفتهاند و طی شرایطی سهل و ممتنع مجوز بخشیده اند تا بساز و بفروشها و دلالان، ته مانده آب و زمین بایر و دایر انفال را هم تباه کنند.
صدور بخشنامهای از سوی دبیر هیأت دولت چهاردهم در اصل اقدامی مثبت و در جهت تأکید بر مؤکدات و توصیههای پیشین است.
زاینده رود نامی که روزی صدای جریان آبش آرامش را به لنجان و استان هدیه می داد امروز به سکوتی تلخ نشسته است. بستر خشک زنده رود. داستان بی توجهی انسان به طبیعت را با غبار بر جای مانده اش روایت میکند احیای زاینده رود تنها بازگرداندن آب نیست؛ بازگرداندن امید و زندگی است.
تحولات پرشتاب اقتصادی، اجتماعی و فناورانه در دهههای اخیر، نظم جهانی را بهطور بنیادین دگرگون کرده است. دولتها که تا چند دهه پیش میتوانستند با ساختارهای سنگین، سلسلهمراتبی و کند فعالیت کنند، امروز ناگزیر از بازاندیشی در شیوه اداره کشور هستند.
با توسعه فناوریهای دیجیتال و گسترش اینترنت، سیاستورزی به شکلی نوین و متفاوت از گذشته بروز یافته است. سیاستورزی آنلاین که از طریق شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای دیجیتال انجام میشود، امکاناتی برای مشارکت گسترده، سریع و کمهزینه فراهم کرده است.
تحریم، برای ما ایرانیها، دیگر یک واژه نیست؛ واقعیتی است که در تار و پود زندگیمان تنیده شده است. بیش از دو دهه است که هر خانوادهای، هر بنگاه اقتصادی و هر مقام سیاسی در این کشور به نوعی با آن درگیر بوده است. تحریم دیگر مفهومی انتزاعی یا صرفاً بینالمللی نیست؛ در چشمان یکدیگر میخوانند.
در آغاز کار دولت چهاردهم، آقای پزشکیان با این امید وارد عرصه شد که میتوان کشور را با همدلی و وفاق ملی اداره و از فضای تنش و جبههگیری پرهیز کرد. این دغدغه و امید نهتنها در روزهای ابتدایی، بلکه پس از گذشت ۱۲روز جنگ تحمیلی اسرائیل علیه ایران تقویت شد.
در فضای سیاسی امروز ایران میتوان سه گفتار یا جریان اصلی را در مواجهه با مسائل داخلی و خارجی تشخیص داد: اول، جریانی که میتوان آن را «جریان پارادایمی» یا «نرمالساز» نامید. این جریان بر عادیسازی روابط با آمریکا، گفتوگو و حرکت به سمت یک توافق جامع تأکید دارد.
پیام های مردمی